• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

ثبط

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



ثَبْط (به فتح ثاء) یکی از مفردات نهج البلاغه، به معنای حبس و بازداشتن، که حضرت علی (علیه‌السلام) در نکوهش از نامه‌های مکرر معاویه، از این واژه استفاده نموده است.



ثَبْط (به فتح ثاء) به حبس و بازداشتن، آمده است. چنان‌که گفته می‌شود: «ثبطه عن الامر: عوّقه.»


امام (صلوات‌الله‌علیه) در نامه‌ای خطاب به معاویه می‌نویسد: «و اعلم ان الشیطان قد ثبطک ان تراجع احسن امورک و تاذن لمقال نصیحتک؛ بدان شیطان تو را باز داشته از اینکه: بهترین کارهایت را در نظر بگیری و به کلام نصیحت گوش بدهی.»


این واژه یک‌بار در «نهج البلاغه» آمده است.


۱. فیروز آبادی، مجدالدین، قاموس المحیط، ج۱، ص۶۶۱.    
۲. صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۴۶۳، نامه۷۳.    



قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، برگرفته از مقاله «ثبط»، ص۱۸۲.    






جعبه ابزار