• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

حباء (مفردات‌نهج‌البلاغه)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



حِبَاء (به کسر حاء) یکی از مفردات نهج البلاغه به معنای عطّیه و مهریه زن که حضرت علی (علیه‌السلام) در خصوص خدای تعالی و نامه‌ای خطاب به مالک اشتر از این واژه استفاده نموده است.



حِبَاء (به کسر حاء) به معنای عطّیه و مهریه زن آمده است.


امام (صلوات‌الله‌علیه) در رابطه با خدای تعالی می‌فرماید: ««و انّه لبکل مکان و فی کلّ حین و اوان و مع کلّ انس و جانّ لا یثلمه العطاء و لا ینقصه الحباء»؛ او در هر مکان هست و در همه اوقات وجود دارد، با هر انس و جن است، نعمت دادن او را نمی‌شکند، و بذل و بخشش چیزی از او ناقص نمی‌کند.»
امام (علیه‌السلام) در نامه‌ای خطاب به مالک اشتر می‌نویسد: ««ثمّ انظر فی امور عمّالک فاستعملهم اختبارا و لا توّلهم محاباة...»؛ کارمندان خود را از روی امتحان منصوب کن نه از روی میل (دسته‌بندی) به آنها و به فکر باری دادن به تو.»

این واژه دو بار در «نهج البلاغه» آمده است.


۱. صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۳۰۹، خطبه۱۹۵.    
۲. صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۴۳۵، نامه۵۳.    



قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، برگرفته از مقاله «حباء»، ص۲۴۸.    






جعبه ابزار