• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

سُکْر (لغات‌قرآن)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



سُكْر: (وَ جآءَتْ سَكْرَةُ الْمَوْتِ)
«سَكر» (بر وزن مكر) در اصل به معناى مسدود كردن راه آب است و «سِكر» (بر وزن فكر) به معناى محل مسدود آمده، و «سُكْر» از آنجا كه در حال مستى، گويى سدى ميان انسان و عقلش ايجاد مى‌شود، به آن‌ «سُكر» (بر وزن شكر) گفته شده است.



(وَ جَاءتْ سَكْرَةُ الْمَوْتِ بِالْحَقِّ ذَلِكَ مَا كُنتَ مِنْهُ تَحِيدُ) (و سرانجام، سكرات مرگ حقيقت را پيش چشم او مى‌آورد و گفته مى‌شود: اين همان چيزى است كه تو از آن مى‌گريختى!)
علامه طباطبایی در تفسیر المیزان می‌فرماید: مراد از سكره و مستى موت، حال نزع و جان كندن آدمى است، كه مانند مستان‌ مشغول به خودش است، نه مى‌فهمد چه مى‌گويد و نه مى‌فهمد اطرافيانش در باره‌اش چه مى‌گويند. اگر آمدن سكره موت را مقيد به قيد حق كرد، براى اين است كه اشاره كند به اينكه مساله مرگ جزء قضاهاى حتمى است كه خداى تعالى در نظام عالم رانده، و از خود مرگ غرض و منظور دارد. (دیدگاه شیخ طبرسی در مجمع البیان: )


۱. ق/سوره۵۰، آیه۱۹.    
۲. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۲۲، ص۲۶۳.    
۳. ق/سوره۵۰، آیه۱۹.    
۴. مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۵۱۹.    
۵. طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۸، ص۵۲۱.    
۶. طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۸، ص۳۴۸.    
۷. طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۳، ص۲۴۶.    
۸. طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۲۱۷.    



شیرازی، ناصر، لغات در تفسیر نمونه‌، برگرفته از مقاله «سُکْر»، ص۲۹۴.    


رده‌های این صفحه : لغات سوره ق | لغات قرآن




جعبه ابزار