• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

عزّت (لغات‌قرآن)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



عزّت
عزّت:(أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالإِثْمِ)
«عزّت» در اصل نقطه مقابل «ذلّت» است، و در اينجا به معناى غرور و «نخوت» مى‌باشد؛ ولى «راغب» در «مفردات»، اين واژه را به معناى قدرت شكست‌ناپذير تفسير كرده و مى‌گويد: گاهى مجازاً به معناى غرور و نخوت نكوهيده آمده است. به گفته «راغب» در «مفردات» در اصل، آن حالتى است كه انسان را مقاوم و شكست‌ناپذير مى‌سازد.



ترجمه و تفاسیر آیات مرتبطه با عزّت:

۱.۱ - آیه ۲۰۶ سوره بقره

(وَ إِذَا قِيلَ لَهُ اتَّقِ اللّهَ أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالإِثْمِ فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ وَلَبِئْسَ الْمِهَادُ) (و هنگامى كه به آنها گفته شود: «از خدا بترسيد!» لجاجت و تعصب، آنها را به گناه مى‌كشاند.آتش دوزخ براى آنان كافى است؛ و چه بدجايگاهى است.)
علامه طباطبایی در تفسیر المیزان می‌فرماید:مفاد كلمه عزت معروف است و معناى كلمه مهاد فرش و هر گستردنى است، و از ظاهر كلام بر مى‌آيد كه كلمه (بالاثم) متعلق به (العزة) است و معناى آيه اين است: او وقتى مامور به تقوا مى‌شود و كسى نصيحتش مى‌كند كه از خدا بترس، در اثر آن عزتى كه با اثم و نفاق كسب كرده، و دل خود را بيمار ساخته، دچار نخوت و غرور مى‌شود. (دیدگاه شیخ طبرسی در مجمع البیان: )

۱.۲ - آیه ۱۰ سوره فاطر

(مَن كَانَ يُرِيدُ الْعِزَّةَ فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَمِيعًا إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُهُ وَ الَّذِينَ يَمْكُرُونَ السَّيِّئَاتِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيدٌ وَ مَكْرُ أُوْلَئِكَ هُوَ يَبُورُ) (كسى كه خواهان عزّت و توانايى است بايد از خدا بخواهد؛ چرا كه تمام عزّت و توانايى براى خداست؛ سخنان پاكيزه به سوى او صعود مى‌كند، و عمل صالح را بالا مى‌برد؛ و آن‌ها كه نقشه‌هاى بد مى‌كشند، عذاب سختى براى آنهاست و مكر و توطئه آنان نابود مى‌شود و به جايى نمى‌رسد.)
علامه طباطبایی در تفسیر المیزان می‌فرماید: راغب در كتاب مفردات گفته: كلمه عزت به معناى آن حالتى است كه نمى‌گذارد انسان شكست بخورد، و مغلوب واقع شود، و از همين قبيل است كه مى‌گويند: أرض عزاز- زمينى سخت و در قرآن فرموده: (أَ يَبْتَغُونَ عِنْدَهُمُ الْعِزَّةَ فَإِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً) پس صلابت، اصل در معناى عزت است، چيزى كه هست از باب توسعه در استعمال، به كسى هم كه قاهر است و مقهور نمى‌شود. (دیدگاه شیخ طبرسی در مجمع البیان: )


۱. بقره/سوره۲، آیه۲۰۶.    
۲. فاطر/سوره۳۵، آیه۱۰.    
۳. راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۵۶۳.    
۴. طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۴، ص۲۶.    
۵. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۲، ص۹۴.    
۶. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱۸، ص۲۱۲.    
۷. بقره/سوره۲، آیه۲۰۶.    
۸. مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۳۲.    
۹. طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲، ص۱۴۵.    
۱۰. طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲، ص۹۸.    
۱۱. طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲، ص۲۶۷.    
۱۲. طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۵۳۴.    
۱۳. فاطر/سوره۳۵، آیه۱۰.    
۱۴. مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۳۵.    
۱۵. راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۵۶۳.    
۱۶. طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۷، ص۲۷.    
۱۷. طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۷، ص۲۲.    
۱۸. طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۰، ص۳۱۰.    
۱۹. طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۸، ص۶۲۸.    



مکارم شیرازی، ناصر، لغات در تفسیر نمونه‌، بر گرفته از مقاله «عزّت»، ص۳۷۹.    






جعبه ابزار