• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

لکن (مفردات‌قرآن)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف




لکِنْ (به الف کوچک روی لام و کسر کاف و سکون نون) از واژگان قرآن کریم که حرف ابتدا و برای افاده استدراک است.



لکِنْ: این کلمه در اصل لاکن است، الف در نوشتن حذف شده و در خواندن ثابت است؛ و آن دو جور است: یکی مخفّف از لکنّ به تشدید نون و آن حرف ابتداء است و عمل نمی‌کند مگر به قول اخفش و یونس؛ دیگری در اصل وضع به تخفیف نون است، که اگر ما بعدش کلام باشد، آن حرف ابتدا و فقط برای افاده استدراک است و عاطفه نیست؛ و اگر ما بعدش مفرد باشد، آن عاطفه است به دو شرط: یکی اینکه پیش از آن نفی یا نهی باشد، مثل: «ما قام زید لکن عمرو» که نفی پیش از آن واقع شده؛ دیگری آنکه مقرون بر او نباشد.
«لکن» در قرآن ظاهرا همه‌اش برای استدراک است.


(وَ ما ظَلَمْناهُمْ وَ لکِنْ‌ کانُوا اَنْفُسَهُمْ یَظْلِمُونَ‌) (ما به آنها ستم نكرديم، امّا آنها بودند كه به خودشان ستم مى‌كردند).


۱. قرشی بنابی، علی اکبر، قاموس قرآن، ج۶، ص۲۰۵.    
۲. طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۶، ص۳۱۱.    
۳. شرتونی، سعید، اقرب الموارد، ج۵، ص۸۵.    
۴. نحل/سوره۱۶، آیه۱۱۸.    
۵. مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۸۰.    
۶. طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۲، ص۳۶۶.    
۷. طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۱۲، ص۵۲۷.    
۸. طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۶۰۲.    
۹. طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۴، ص۶۵.    



قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، برگرفته از مقاله "لکن"، ج۶، ص۲۰۵.    






جعبه ابزار