| | |
| شنيدستم كه شاه عشقبازان • • • • • سپهسالار خيل سرفرازان | | |
| حسين آن شهسوار ملك ایمان • • • • • فروغ شمس ذات حىّ سبحان | | |
| چو يارانش به جانان جان سپردند • • • • • مى از جام وصال دوست خوردند | | |
| ز دامان گَرد امكانى برافشاند • • • • • سوى واجب سمند تيز تك راند | | |
| به دست عشق آمد در تك و تاز • • • • • شده حيران به روى يار طنّاز | | |
| شده از جام وصل دوست سرمست • • • • • گرفته تيغ هستى سوز در دست | | |
| همه نيشش به تن نوش روان بود • • • • • كه از هر سو دلارامش عيان بود | | |
| گهى در پرده با معشوق همراز • • • • • گهى در جلوه با صد عشوه و ناز | | |
| نه از سر دادنش بر دل غمى بود • • • • • نه اندر خاطرش بيش و كمى بود | | |
| به نور جلوهى ذاتى فروزان • • • • • همه او گشته جان، جان گشته جانان | | |
| به پيش ممكنات ار صف كشيدى • • • • • به غير از جلوهى جانان نديدى | | |
| به كاخ وصل با معشوق دمساز • • • • • كه شد بر رويش از محنت درى باز | | |
| كه ناگاه از حرم بر شد فغانى • • • • • فغانى، دلربايى، جانستانى | | |
| در آن افغان يكى آمد خروشش • • • • • خروشى كآشنا آمد به گوشش | | |
| یقین دانست شه كز عشقبازان • • • • • بود مشتاقى از حسرتگدازان | | |
| عنان بر تافت با حالى پريشان • • • • • به سوى خيمهگه آمد شتابان | | |
| مگر آن تشنه را بخشد زلالى • • • • • نماند در رهش ديگر خيالى | | |
| برآورد از دل پر درد آهى • • • • • كه كرد آشفته از مه تا به ماهى | | |
| بفرمود اى مرا هر يك به از جان • • • • • نه آخر با شما اين بود پيمان | | |
| كه تا جانم به تن پيوسته باشد • • • • • روانم از تعلّق خسته باشد | | |
| به من بس ناگوار و ناپسند است • • • • • كه بينم از حرم افغان بلند است | | |
| مرا دل دردمند و ريش باشد • • • • • چنين دل را چه جاى نيش باشد | | |
| خم از مرگ برادر گشته قامت • • • • • ندارم طاقت بار ملامت | | |
| جگر از قتل قاسم داغدار است • • • • • مرا يك دل ولى دردم هزار است | | |
| نداند كس دلم را حال چون است • • • • • كه دل از داغ اکبر غرق خون است | | |
| چو ليلا را ز غم بينم خروشان • • • • • شوم چون طرّهى اكبر پريشان | | |
| به پاسخ زينبش سر بر قدم بود • • • • • كهاى عالم زجودت گشته موجود | | |
| تو آگاهى ز پنهان و پديدار • • • • • كه ما را نيست تقصيرى در اين كار | | |
| چو مىكردى طلب يارى ز ياران • • • • • همه بوديم از غم اشك باران | | |
| كه ناگه از درون گاهواره • • • • • على اصغرت آن شيرخواره | | |
| ز ناى حق به گوشش آمد آواز • • • • • چو مرغ از آشيان بنمود پرواز | | |
| پى سر باختن خود را بياراست • • • • • به پاى مردى از گهواره برخاست | | |
| به خويشش خواند شاه و روبرو شد • • • • • حبابى باز در دريا فرو شد | | |
| بديد از جام عشقش مست و مدهوش • • • • • گرفتش بهتر از جان اندر آغوش | | |
| به صورت آب را كرد او بهانه • • • • • سوى كوى شهادت شد روانه | | |
| همى مىكرد با معبود خود راز • • • • • كهاى آگه ز انجام و ز آغاز | | |
| مرا باقى جز اين يكتا گهر نيست • • • • • كه جز سوداى تو هيچش به سر نيست | | |
| ز تو هر گونه آيد جلوه و ناز • • • • • مرا باشد نياز و عجز دمساز | | |
| وفا را تا به منزل ره سپارم • • • • • مگر باشد كه كام جان برآرم | | |
| به چشمم جز فروغت جلوهگر نيست • • • • • ز هستى يك سر مويم خبر نيست | | |
| ز اسماء و صفات و محو و اثبات • • • • • شدم وارسته چون شد جلوهى ذات | | |
| تركت الخلق طرّاً فى هوا كا • • • • • و اتيمت العيال لكى اركا | | |
| چو وارد اندر آن دشت بلا شد • • • • • همه محو جمال كبريا شد | | |
| برآورد از بغل آن شيرخواره • • • • • به عرش حق عيان شد گوشواره | | |
| به دوش شاه اصغر شد نمايان • • • • • عطارد شد عيان با مهر تابان | | |
| به پاسخ حرمله آن شوم بدبخت • • • • • كشيدش بر سر زانو كمان سخت | | |
| خدنگى زان سپاه شوم سر زد • • • • • كه آتش شاه دين را بر جگر زد | | |
| سرش افتاد سر را بر سر دوش • • • • • كه پيكانش بريد از گوش تا گوش | | |
| فلك با اهل حق بيداد تا چند • • • • • روان مصطفى ناشاد تا چند | | |
| | |
