• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

جأر (مفردات‌نهج‌البلاغه)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



جار (به فتح جیم) یکی از مفردات نهج البلاغه، به معنای تضرع و زاری، جهت بلند کردن صدا برای دعا است که حضرت علی (علیه‌السلام) ثواب اهل زهد و توصیف ملائکه، از این واژه استفاده نموده است.



جار (به فتح جیم) به معنای تضرع و زاری، جهت بلند کردن صدا برای دعا آمده است. واژه «جوار» نیز، به‌همین معنی است.


امام (صلوات‌الله‌علیه) در رابطه با ثواب اهل زهد فرموده است: «فو اللّه لو ... جارتم جؤار متبّتلی الرهبان ... التماس القربة الیه ... لکان قلیلا فیما ارجولکم من ثوابه...»
امام (علیه‌السلام) در خطبه ۹۱، در وصف ملائکه فرموده‌اند: «بهمس الجؤار الیه».


این واژه سه ‌بار در «نهج البلاغه» آمده است.


۱. ↑ صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۸۹، خطبه۵۲.    
۲. ↑ صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۱۳۰، خطبه۹۱.    



قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، برگرفته از مقاله «جار»، ص۱۹۵.    






جعبه ابزار