شیخ حمادی نوح (شعر عاشورایی)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
ابو هبةاللّه محمد بن سلیمان بن نوح غریبی کعبی، معروف به
حمّادی نوح، شاعر و ادیب شیعی بود که در سال ۱۲۴۰ قمری متولد شد.
اصل او اهوازی بود ولی در حلّه زندگی میکرد و در سال ۱۳۲۵ قمری در همانجا درگذشت و در نجف دفن شد.
او ادیبی پارسا و شاعری توانا با تسلط زیاد بر زبان عربی بود و دیوان شعری بزرگی با بیش از ۹۳۰۰ بیت داشت.
از آثار او میتوان به
البابلیات و
شعراء الحلة اشاره کرد.
ابو هبةاللّه، شاعر و ادیب شیعی امامی، اصل او اهوازی است ولی ساکن حلّه بود.
او در سال ۱۲۴۰ ه.ق متولد شد.
از میان القاب فراوان
غریبی کعبی،
حمّادی نوح بیشترین شهرت را یافته است.
در نژادنامهی او گفتهاند:
غریبی، نسبت است به آل غریب که قبیلهای عراقی الاصل است؛
کعبی، نسبت است به قبیلهی کعبت که ماندگار اهواز گشته است و حلّی نسبت است به زادگاه اصلی نیاکان وی.
حمّادی نوح، دانشهای عربی و ادبی را آموخت و برای مدتی به اهواز و جزایر کوچید.
او مردی بود سخت پارسا که برای خود اوراد و اذکاری در تعقیب نماز ترتیب داده بود و با آن به درگاه خداوند نیایش همی کرد.
حمّادی، شاعری بود سخت خوشسخن و نسبت به واژگان زبان عربی بسیار مسلط، اما سخناش روان بود.
او
دیوان شعری دارد که بیش از ۹۳۰۰ بیت را در آن به خطی خوش گرد آورده بود.
آثار
حمّادی نوح، عبارتاند از:
•
البابلیات،
•
نماذج من شعر حمادی نوح،
•
شعراء الحلّة.
شعر او به کوشش علی خاقانی گرد آمده است.
حمّادی، در سال ۱۳۲۵ ه.ق در حلّه وفات یافت.
او را در نجف دفن کردند.
از اشعار
غریبی کعبی، در سوگ امام حسین (علیهالسّلام) چکامهای در ۳۰۹ بیت میباشد.
| | |
| یا حجر اسماعیل جاوزک الهدی • • • • • مذبان عن غدک الحسین الاطهر | | |
| یفدی ذبیحک کبشه و علی الظما • • • • • حنقا صفّی اللّه جهرا ینحر | | |
| اصفاء زمزم لا صفوت لشارب • • • • • وحشا الهدی بلظی الظما تتفطر | | |
| | |
| | |
۱ - ای حجر اسماعیل، بعد از آنکه حسین (علیهالسّلام) از تو دور شد، هدایت هم از تو جدا شد.
۲ - گوسفندی فدای ذبیح تو (اسماعیل) شد در حالی که صفیاللّه (امام حسین (علیهالسّلام)) از روی کینه در حالت تشنگی و به طور آشکار کشته شد.
۳ - ای زمزم زلال، ای کاش که برای نوشندگان، آب زلالی نباشی زیرا که اندرون هدایت از حرارت تشنگی از هم گسیخت. (اشاره به امام حسین (علیهالسّلام) است)
محمدزاده، مرضیه، دانشنامه شعر عاشورایی، ج۱، ص۵۳۸.
