شیخ حمادی نوح (شعر عاشورایی)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
ابو هبةاللّه محمد بن سلیمان غریبی کعبی، معروف به «
حمّادی نوح»، شاعر و ادیب شیعی بود که در سال ۱۲۴۰ قمری متولد شد.
اصل او اهوازی بود ولی در حلّه زندگی میکرد و در سال ۱۳۲۵ قمری در همانجا درگذشت و در نجف دفن شد. او ادیبی پارسا و شاعری توانا با تسلط زیاد بر زبان عربی بود و دیوان شعری بزرگی با بیش از ۹۳۰۰ بیت داشت. از آثار او «البابلیات»، «نماذج من شعر حمادی نوح» و «شعراء الحلة» است و در رثای امام حسین (ع) نیز چکامهای بلند سروده است.
ابو هبة اللّه محمّد بن سلیمان بن نوح غریبی کعبی، شاعر و ادیب شیعی امامی، اصل او اهوازی است ولی ساکن حلّه بود. در سال ۱۲۴۰ ه. ق. متولد شد.
از میان القاب فراوان وی «حمّادی نوح» بیشترین شهرت را یافته است. در نژادنامهی او گفتهاند: غریبی نسبت است به آل غریب که قبیلهای عراقی الاصل است؛ کعبی نسبت است به قبیلهی کعبت که ماندگار اهواز گشته است و حلّی نسبت است به زادگاه اصلی نیاکان وی.
دانشهای عربی و ادبی را آموخت و برای مدتی به اهواز و جزایر کوچید. وی مردی بود سخت پارسا که برای خود اوراد و اذکاری در تعقیب نماز ترتیب داده بود و با آن به درگاه خداوند نیایش همی کرد.
حمّادی شاعری بود سخت خوشسخن و نسبت به واژگان زبان عربی بسیار مسلّط امّا سخنش روان بود. دیوان شعری دارد که بیش از ۹۳۰۰ بیت را در آن به خطی خوش گرد آورده بود.
از آثار او: «البابلیات»، «نماذج من شعر حمادی نوح» و «شعراء الحلّة» را میتوان نام برد.
شعر او به کوشش علی خاقانی گرد آمده است.
و به سال ۱۳۲۵ ه. ق. در حلّه وفات یافت. او را در نجف دفن کردند
از اشعار او در سوگ امام حسین (علیهالسّلام) چکامهای در ۳۰۹ بیت میباشد.
-• -
۱ - یا حجر اسماعیل جاوزک الهدی• • • • • مذبان عن غدک الحسین الاطهر
۲ - یفدی ذبیحک کبشه و علی الظما• • • • • حنقا صفّی اللّه جهرا ینحر
۳ - اصفاء زمزم لا صفوت لشارب• • • • • وحشا الهدی بلظی الظما تتفطر
۱ -ای حجر اسماعیل، بعد از آنکه حسین (علیهالسّلام) از تو دور شد، هدایت هم از تو جدا شد.
۲ - گوسفندی فدای ذبیح تو (اسماعیل) شد در حالیکه صفی اللّه (امام حسین (علیهالسّلام) ) از روی کینه در حالت تشنگی و به طور آشکار کشته شد.
۳ -ای زمزم زلال، ای کاش که برای نوشندگان، آب زلالی نباشی زیرا کهاندرون هدایت از حرارت تشنگی از هم گسیخت (اشاره به امام حسین (علیهالسّلام) است)
محمدزاده، مرضیه، دانشنامه شعر عاشورایی، ج۱، ص۵۳۸.
