آخرالزمان (فرهنگ شیعه)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
آخرالزمان، به معنای واپسین دوران جهان است که گاه به کل دوره نبوت پیامبر اکرم (صلّیاللهعلیهوآله) تا قیامت اطلاق میشود و گاه به طور خاص به زمان ظهور حضرت مهدی (عجلاللهتعالیفرجهالشریف) اشاره دارد.
آیات قرآن و روایات شیعه، از رویدادهای این دوران از جمله برپایی حکومت توحید و عدالت، خلافت صالحان و پیروزی حق بر باطل سخن گفتهاند.
نشانه اصلی آغاز
آخرالزمان، فراگیری فساد در جامعه است که با ظهور امام مهدی (عجلاللهتعالیفرجهالشریف) دگرگون شده و عدالت، خردمندی و سازگاری انسان با طبیعت جایگزین آن میشود.
آخرالزمان: واپسین دوران جهان
به معنای دوران نبوت پیامبر اسلام (صلّیاللهعلیهوآله) از هنگام بعثت تا دامنه قیامت است؛ اما به طور اخص، زمان ظهور حضرت مهدی (عجلاللهتعالیفرجهالشریف) را از آن اراده میکنند.
آیاتی از قرآن کریم، به رویدادهای آینده انسان و جامعه انسانی اشاره کرده است؛ همچون برپا شدن حکومت توحید و عدالت، خلافت انسان در زمین، وراثت و فرمانروایی صالحان و پیروزی حق بر باطل.
این آیات نظر به معنای دوم دارند (التبیان، ۷/ ۲۸۳ و ۸/ ۱۲۹؛ المیزان، ۱۴/ ۳۳۰؛ بحارالانوار، ۵۲/ ۲۶۶).
روایات شیعه نیز به گونهی مفصل از
آخرالزمان و نشانههایش یاد کردهاند (علائم ظهور).
از مجموع روایات درباره
آخرالزمان برمیآید که نشانه عمده و عمومی آغاز این دوران، فراگیری فساد و تباهی در جامعه انسانی است.
در این هنگام است که حضرت مهدی (عجلاللهتعالیفرجهالشریف) ظهور میکند و تحول ژرف و شگرفی روی میدهد و تباهی و ستم از میان میرود و جامعه آرمانی اسلام جان میگیرد. زمین آباد میشود، خردمندی و بالندگی بر جامعه انسانی حاکم میگردد و میان انسان و طبیعت آشتی و سازگاری کامل پدید میآید (بحارالانوار، ۵۲/ ۲۶۶؛ جامعه و تاریخ، ۶۰).
خطیبی کوشکک، محمد، فرهنگ شیعه، ج۱، ص۳۹.
