آیه ۲ سوره الشمس
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
(وَ الْقَمَرِ إِذَا تَلَاهَا)
و قسم به ماه آن گاه كه (براى كسب نور و بدست آوردن روشنايى) بدنبال خورشيد آيد (پس از غروب نمودن و پنهان شدن آن، طلوع كرده و آشكار شود).
وَ الْقَمَرِ:و قسم به ماه
إِذَا:آنگاه که
تَلَاهَا:با نور درخشان، به دنبال غروب آفتاب سر از افق بيرون مىآورد.
و قسم به ماه آنگاه كه با نور درخشان، به دنبال غروب آفتاب سر از افق بيرون مىآورد. مفسران گفتهاند: اين توصيف مربوط به نيمهى اول ماه مىباشد كه بعد از غروب آفتاب طلوع مىكند و نور و روشنى را به دنبال مىآورد. حكمت سوگند ياد كردن به آفتاب اين است: در وقت نبودن آفتاب عالم صورت مرده را به خود مىگيرد، و زمانى كه صبح دميد و آفتاب از افق سر بيرون آورد، جان و حيات در عالم دميده مىشود و مردگان به صورت زندگان درمىآيند و در وقت روز به دنبال كار و كوشش خود پراكنده و پخش مىگردند. اين حالت شبيه حالت قيامت است. و وقت چاشتگاه شبيه زمان استقرار بهشتيان در بهشت است. خورشيد و ماه به خاطر مصلحت و منافع انسان هستى يافتهاند. و قسم خوردن به آنها، منافع سرشار و عظيم نهفته در آن دو را يادآور است.
در مقصود از كلمه «إِذٰا تَلاٰهٰا» اختلاف است:
۱. چون در نيمهى اوّل هر ماه خورشيد غروب كند ماه بدنبال آن آيد و جانشين آن باشد در روشن كردن زمين.
۲. در شب اول چون خورشيد برود ماه بدنبال آن آيد.
۳. در پانزدهم كه با غروب خورشيد در آمدن ماه است.
۴. در همهى ماه چنين است كه در نصف اوّل ماه بدنبال خورشيد است و خورشيد در جلو آن و در نصفۀ دوّم بر آمدن ماه از پس فرورفتن خورشيد است.
• در بين اَلشَّمْسِ و اَلْقَمَرِ،
طباق مقرر است.
• در فواصل و رءوس آيات
سجع مرصع رعايت شده است.
ویکی فقه.
