|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
۱ - سرّ جاودانگی را باید به انسانها شناساند تا بدانند جمع بین گناه و پایداری ممکن نیست. زیرا پایداری ابا دارد از اینکه پیمان ببندد با روزگاری که بر اخلاق مردم آن گناه غلبه کرده است.
۱ - جراحت حسین (علیهالسّلام) بهبودی نمییابد و انتقام خون حسین گرفته نمیشود، ۲ - تا زمانی که مردان و عروسهایشان به آنجا برگردند (تا فلسطین به دامان فرزندانش برگردد). ۳ - در فخر فلسطین همین بس که حسین (علیهالسّلام) رمز فداکاری فرزندان آن است و شمشیر او مقاومت است.
۱ - این مراسم عزاداری را جهانگردانی که از کشورهای دیگر به کشورهای اسلامی آمدهاند مشاهده میکنند و بر ما تاسف میخوردند. ۳ و ۲ -ای مردم! عملی را که به دین شما آسیب میرساند، قبل از اینکه پشیمان بشوید ترک کنید و این فرمایش رسول اکرم (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) را به یاد آوردید که: «از ریا و تظاهر بر حذر باشید که حرام است».
۴ - یا کسیکه نوحه میخواند و هر ساله خانهاش ماتمسرای شهید مردانگیست (اما صداقت و معرفت ندارد)؛ ۵ - آیا تو تقلید میکنی و به همانگونه که پدرت گریه کرد گریه میکنی؟
۶ - ما در نوحهخوانی بر محرّم، چرا باید مانند زنان نوحه بخوانیم و به خود لطمه وارد سازیم؟! ۷ - در آن صورت پیامبر اکرم (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) به ما چه خواهد گفت؟ هنگامیکه این خنجرها را بر پیشانیمان خرد و ریزشده ببیند؛ ۸ - و زنجیرها را بر پشت مردانش در حالیکه پشت آنان از ضربات زنجیر خونین شده است؟ (شاعر اعمالی از قبیل زنجیرزنی و قمهزنی را موجب نارضایتی پیامبر (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) و موجب وهن میشمارد). محمدزاده، مرضیه، دانشنامه شعر عاشورایی، ج۱، ص۶۲۷. |
