• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

ابراهیم بن علی علوی

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



ابراهیم بن علی علوی (۴۴۳-۴۶۶ق) از اعقاب امیرالمؤمنین علی (علیه‌السّلام) در قرن پنجم هجری بود. یاقوت حموی وی را مردی ادیب، آگاه به نحو، لغت و شاعری زبردست، توانا و کم نظیر توصیف کرده است.



ابوعلی ابراهیم بن محمدبن محمد علوی زیدی کوفی از اعقاب امیرالمؤمنین علی (علیه‌السّلام) است و در سال ۴۴۳ق در کوفه به دنیا آمد. وی در شهر خود از بزرگانی مانند شریف ابوالقاسم زید بن ابی‌هاشم جعفر علوی کوفی و دیگران حدیث شنید؛
سپس برای کسب دانش بیشتر به مناطق گوناگون مانند شام و مصر سفر کرد و پس از مدتی اقامت در آنجا به وطنش بازگشت و تا پایان عمر در آنجا ساکن گردید.
فرزندش ابوالبرکات عمر و ابوراشد احمد بن محمد بن هوّاشه از شاگردان وی بوده‌اند. کتاب شرح اللّمع از اوست.


یاقوت حموی ابو‌علی را مردی ادیب، آگاه به نحو، لغت و شاعری زبردست، توانا و کم نظیر توصیف کرده است.


ابراهیم بن علی در ماه شوّال ۴۶۶ق در کوفه از دنیا رفت و در مسجد سهله دفن گردید.(دیگر منابع: ).


۱. ↑ ابن عساکر، علی بن حسن، تاریخ مدینة دمشق، ج۷، ص۲۱۳.    
۲. ↑ حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادباء، ج۱، ص۱۲۵.    
۳. ↑ حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادباء، ج۱، ص۱۲۵.    
۴. ↑ حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادباء، ج۱، ص۱۲۵.    
۵. ↑ ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم، ج۱۶، ص۱۵۸.    
۶. ↑ قفطی، علی بن یوسف، انباه الرواة، ج۱، ص۲۲۰.    
۷. ↑ ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۱، ص۱۹۴.    
۸. ↑ سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر، بغیة الوعاة، ج۱، ص۴۳۰.    



• پژوهشگاه فرهنگ و معارف اسلامی، دائرة المعارف مؤلفان اسلامی، برگرفته از مقاله «ابراهیم علوی»، ج۳، ص۳۹.






جعبه ابزار