• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

ابوحارث سریج بن یونس مروزی

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف


ابوحارث سریج بن یونس مروزی بغدادی (م ۲۳۵ هـ)، از محدثان، قاریان و زهاد بغداد در قرن سوم هجری قمری بود.


ابوحارث سریج بن یونس بن ابراهیم مروزی بغدادی، اصالتاً اهل مرورود بود،
[۱] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۱۷، ص۱۶۹.    
اما در بغداد سکونت گزید و به فراگیری علوم پرداخت و علم حدیث را نزد سفیان بن عیینه، هشیم بن بشیر و اسماعیل بن جعفر فرا گرفت.
[۲] خطیب بغدادی، احمد بن علی، تاریخ بغداد، ج۹، ص۲۱۷.    
[۳] مزی، یوسف بن عبدالرحمن، تهذیب الکمال، ج۱۰، ص۲۲۲.    
[۴] ابن‌ماکولا، علی بن هبة‌الله، الاکمال، ج۴، ص۲۷۲.    

ابوحارث قاری بود و علم قرائت را نزد علی بن حمزه کسائی آموخت و خودش علم قرائت را به احمد بن محمد بن علی بن زریق آموخت.
[۵] ابن‌جزری، محمد بن محمد، غایة النهایه، ج۱، ص۳۰۲.    
وی محدثی ثقه و از زهاد بغداد به شمار می‌آمد و کسانی چون مسلم، ابوزرعه و بغوی از او حدیث نقل کرده‌اند.
[۶] ابن‌ابی‌حاتم رازی، عبدالرحمن بن محمد، الجرح و التعدیل، ج۴، ص۳۰۵.    
[۷] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۱، ص۱۴۶.    


ابوحارث ربیع الاول سال ۲۳۵ در بغداد از دنیا رفت.
[۸] خطیب بغدادی، احمد بن علی، تاریخ بغداد، ج۹، ص۲۲۰.    
[۹] ابن‌حبان، محمد بن حبان، الثقات، ج۸، ص۳۰۷.    
[۱۰] صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۱۵، ص۸۹.    
[۱۱] ابن‌سعد بغدادی، محمد بن سعد، الطبقات الکبری، ج۷، ص۳۵۷.    


آثار ابوحارث عبارت‌اند از: التفسیر الناسخ و المنسوخ کتاب القراءات السنن
[۱۲] ابن‌ندیم، محمد بن اسحاق، الفهرست، ص۲۸۳.    
[۱۳] بابانی، اسماعیل بن محمد، هدیة العارفین، ج۱، ص۳۸۲.    
التاریخ
[۱۴] کحاله، عمر رضا، معجم المؤلفین، ج۴، ص۲۰۹.    
و کتاب القضاء.
[۱۵] كحاله، عمر رضا، المستدرک علی معجم المؤلفین، ص۲۷۰.


برای مطالعه بیشتر به منابع زیر مراجعه شود.
[۱۶] بخاری، اسماعیل بن ابراهیم، التاریخ الکبیر، ج۴، ص۲۰۵.    
[۱۷] ابن تغری بردی، یوسف بن تغری بردی، النجوم الزاهره، ج۲، ص۲۸۱.    


۱. ↑ ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۱۷، ص۱۶۹.    
۲. ↑ خطیب بغدادی، احمد بن علی، تاریخ بغداد، ج۹، ص۲۱۷.    
۳. ↑ مزی، یوسف بن عبدالرحمن، تهذیب الکمال، ج۱۰، ص۲۲۲.    
۴. ↑ ابن‌ماکولا، علی بن هبة‌الله، الاکمال، ج۴، ص۲۷۲.    
۵. ↑ ابن‌جزری، محمد بن محمد، غایة النهایه، ج۱، ص۳۰۲.    
۶. ↑ ابن‌ابی‌حاتم رازی، عبدالرحمن بن محمد، الجرح و التعدیل، ج۴، ص۳۰۵.    
۷. ↑ ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۱، ص۱۴۶.    
۸. ↑ خطیب بغدادی، احمد بن علی، تاریخ بغداد، ج۹، ص۲۲۰.    
۹. ↑ ابن‌حبان، محمد بن حبان، الثقات، ج۸، ص۳۰۷.    
۱۰. ↑ صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۱۵، ص۸۹.    
۱۱. ↑ ابن‌سعد بغدادی، محمد بن سعد، الطبقات الکبری، ج۷، ص۳۵۷.    
۱۲. ↑ ابن‌ندیم، محمد بن اسحاق، الفهرست، ص۲۸۳.    
۱۳. ↑ بابانی، اسماعیل بن محمد، هدیة العارفین، ج۱، ص۳۸۲.    
۱۴. ↑ کحاله، عمر رضا، معجم المؤلفین، ج۴، ص۲۰۹.    
۱۵. ↑ كحاله، عمر رضا، المستدرک علی معجم المؤلفین، ص۲۷۰.
۱۶. ↑ بخاری، اسماعیل بن ابراهیم، التاریخ الکبیر، ج۴، ص۲۰۵.    
۱۷. ↑ ابن تغری بردی، یوسف بن تغری بردی، النجوم الزاهره، ج۲، ص۲۸۱.    


• پژوهشگاه فرهنگ و معارف اسلامی، دائرة المعارف مؤلفان اسلامی، ج۱، ص۳۵۸، برگرفته از مقاله «ابوحارث سریج بن یونس مروزی».



جعبه ابزار