بذّ (مفردات‌نهج‌البلاغه)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف

---

بذّ (به فتح باء و ذال) یکی از مفردات نهج البلاغه، به معنای غلبه و تفوّق می‌باشد که حضرت علی (علیه‌السلام) در خصوص توصیف برادر دینی خویش از این واژه استفاده نموده است.

---

بَذَّ (به فتح باء و ذال) به معنای غلبه و تفوّق آمده است. چنان‌که گفته می‌شود: «بذّه بذّا: غلبه وفاقه.»

---

امام (صلوات‌الله‌علیه) در وصف برادر دینی خود فرموده: «و کان اکثر دهره صامتا فان‌ قال بذّ القائلین و نقع غلیل السائلین؛ در بیشتر ایام ساکت بود ولی اگر لب به سخن می‌گشود، بگویندگان غلبه می‌کرد و ناراحتی دل‌های سائلان را از بین می‌برد.»

---

این لفظ یک بار در نهج البلاغه آمده است.

---