بزیعیه (فرهنگ فرق اسلامی)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
بزیعیه از فرقههای
غلات و از پیروان
بزیع بن موسی حائک، از اصحاب
خطابیه در
کوفه بودند.
آنان
امام جعفر صادق (علیهالسلام) را
خدا و بزیع و ابوالخطاب را رسول او میدانستند و برای
مؤمنان نیز امکان
وحی قائل بودند.
بزیعیه انبیا و
ائمه را خدا و
نامیرا میپنداشتند و برای پیروان خود مقامی برتر از
جبرئیل و
میکائیل قائل بودند.
در منابع، نام بزیع «بن یونس» و «بن موسی» گزارش شده و ضبط «
بزیغیه» نادرست دانسته شده است.
بزيعيه از «غلات» و از فرق «خطابيه» و از پيروان بزيع بن موسى الحائک (بافنده جولا) از اهل كوفه بودند.
آنان امام جعفر صادق (علیهالسلام) را مظهر خدا مىپنداشتند.
آنان مىگفتند كه: حضرت امام جعفر صادق (علیهالسلام) خداست و بزيغ مانند ابىالخطاب فرستاده و رسول است كه از طرف آن حضرت یعنی امام صادق (علیهالسلام) مرسل گشتهاند و همانسان كه
نبوت بين
موسی و
هارون مشترک است ميان او و ابوالخطاب نيز مشترک مىباشد.
وى مىگفت كه: به هر مؤمنى وحى مىشود و در اينباره قول خداى تعالى را كه فرمود:
(وَ ما كانَ لِنَفْسٍ أَنْ تؤْمِنَ إِلاّ بِإِذْنِ اللّٰهِ. . .) تأويل مىكرد و مدعى بود كه به وى وحى مىشود.
چنانكه فرمود:
(وَ أَوْحىٰ رَبُّکَ إِلَى النَّحْلِ. . .) و مىپنداشت كه ياران و پيروان او بالاتر از جبرئيل و ميكائيل هستند.
او مىگفت: هرگاه آدمى به كمال برسد نمىتوان گفت كه مرده است وليكن هرگاه يكى از ياران او در مىگذشت مىگفت كه او به ملكوت اعلى پيوسته، همه ايشان ادعا مىكنند كه مردگان خود را توانند ديد چنانكه هر
بامداد و
شامگاه آنان را همىبينند.
بزيع مىگفت كه: همه انبياء و ائمه خدايانند و ايشان نمىميرند بلكه به آسمان مىروند چنانكه خود او كه بزيع باشد به آسمان
عروج كرده و خداوند سر او را
مسح نمود و آب دهان خود را در دهان او انداخت و
حکمت را در سينه او تثبيت فرمود.
صاحب «
بیان الادیان» نام او را بزيع بن يونس و
اشعری در «
مقالات» نام او را بزيع بن موسى آورده است، بعضى از صاحبان فرق «
بزيعيه» را به حرف غين «بزيغيه» نوشتهاند كه درست نيست.
•
مشکور، محمدجواد؛ مدیرشانهچی، کاظم، فرهنگ فرق اسلامی، ج۱، ص۱۰۰-۱۰۱.
