• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

بقل

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف


بَقْل (به فتح باء و سکون قاف) یکی از مفردات نهج البلاغه، به معنای سبزی و گیاهان تره‌بار می‌باشد که حضرت علی (علیه‌السلام) در توصیف حضرت موسی (علیه‌السلام) از این واژه استفاده نموده است.


بَقْل (به فتح باء و سکون قاف) به معنای سبزی آمده است.

امام (صلوات‌الله‌علیه) در وصف حضرت موسی (علیه‌السلام) فرموده است: «... لانّه کان یاکل بقلة الارض و لقد کانت خضرة البقل تری من شفیف صفاق بطنه لهزاله و تشّذب لحمه؛
[۱] صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۲۲۶، خطبه۱۶۰.    
موسی از سبزی زمین می‌خورد، رنگ سبز آن از پوست نازک شکمش دیده می‌شد، به علت لاغری و تفرّق و رفتن گوشتش.»

این واژه دو بار در «نهج البلاغه» آمده است.

۱. ↑ صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۲۲۶، خطبه۱۶۰.    


قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، برگرفته از مقاله «بَقْل»، ص۱۴۸.    


رده‌های این صفحه : مفردات نهج البلاغه | واژه‌ شناسی
جعبه ابزار