• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

ثفی

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



اُثْفِیَه (به ضم الف و ثاء) یا ثفی (به فتح ثاء) یکی از مفردات نهج البلاغه به معنای سنگی است که دیگ بر روی آن گذاشته می‌شود؛ که حضرت علی (علیه‌السلام) در خصوص جایگاه و ویژگی قرآن از این واژه استفاده نموده است.



اُثْفِیَة (به ضم الف و ثاء) یا ثفی (به فتح ثاء) به معنای سنگی است که دیگ بر روی آن گذاشته می‌شود، آمده است و جمع آن «اثافی» است.


امام (صلوات‌الله‌علیه) درباره قرآن فرموده است: «فهو معدن الایمان و بحبوحته و ینابیع العلم و بحوره ... و اثافیّ الاسلام و بنیانه؛ قرآن معدن ایمان و وسط آن، چشمه‌های علم و دریاهای آن، سنگپایه‌ها و بنیان آن است.»


این واژه یک‌بار در «نهج البلاغه» آمده است.


۱. ↑ صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۳۱۵، خطبه۱۹۸.    



قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، برگرفته از مقاله «ثفی»، ص۱۸۵.    






جعبه ابزار