حجاب (فرمایشهای رهبر شهید 1390)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
«
حجاب»، حکم شرعی و یک مسئلهی قانونی است که رهبر معظم انقلاب در مقاطع گوناگون سال ۱۳۹۰ به آن پرداختهاند.
این پژوهش صرفاً به گردآوری و تدوین بیانات رسمی منتشرشده در پایگاه اطلاعرسانی دفتر حفظ و نشر آثار رهبری، بدون تحلیل، تفسیر یا دخل و تصرف، پرداخته است.
متن اصلی فاقد عنوانبندی و دارای ساختار سخنرانی است. در فرایند تدوین، ساختار سخنرانی با حفظ کامل محتوا و الفاظ اصلی، مطابق استانداردهای نگارش علمی به ساختار مقاله تبدیل شده است.
تغییرات اعمالشده عمدتاً شامل مستندسازی، عنوانبندی است که برای استقلال معنایی مقاطع تفکیکشده ضرورت داشته است.
تمام مداخلات صرفاً صوری بوده و محتوای علمی کاملاً حفظ شده است.
چکیده فرمایشهای رهبر شهید انقلاب (آیتالله العظمی سیدعلی خامنهای) در این مقطع عبارت است از:
۱. « «بزرگترین اهانت» که در زمینهی مسئلهی زن انجام گرفته، همین است که در محیط اجتماعی زن به عنوان یک «طرفِ مورد انتفاع» مطرح شود.
۲. راهبردی وجود دارد که سالهای متمادی است دنبال میشود و پایهاش این است که این موقعیت غلط و اهانتآمیز را برای زن تثبیت کنند.
۳. بحثِ این است که سیاست راهبردىِ اساسىِ بنیانی غرب بر عرضه شدن و هرزه شدن زن است و حجاب مخالف آن است.
۴. مسئلهی «سست شدن بنیان خانواده»، «تجارت زنان» و «کودکان نامشروع»؛ همهی اینها مبتنی است بر این نگاه غلط، در مورد جایگاه زن در جامعه.
۵. ما دفاع نداریم، ما هجوم داریم»! ما در مسئلهی زن، از غرب طلبگاریم.
۶. آنها هستند که دارند به زن ظلم میکنند، زن را تحقیر میکنند، جایگاه زن را پائین میآورند.
۷. اگر کسی در آنجا با حجاب ظاهر بشود، مجرم است! این «چهارچوبهای غلط و معوج» برخلاف فطرت انسان است.
۸. چهارچوبهای ما» «چهارچوبهای الهی» است؛ ما با فساد مخالفیم، با فحشا مخالفیم، با انواع و اقسام انحرافات بشری مخالفیم.
بیانات در دیدار جمعی از بانوان نخبه، ۱۳۹۰/۰۳/۰۱: - «بزرگترین حقکشی» در مسئلهی زن این است که زن بهعنوان «طرفِ مورد انتفاع» مطرح شود.
- وقتی پوشش زن و عدم تبرّج زن مطرح میشود، دستگاههای تبلیغاتی دنیا جنجال میکنند.
- «مخالفت علنی با حجاب» در غرب بحث مذهب نیست؛ بحث عرضه شدن و هرزه شدن زن است.
- این مسئله تبعات جانکاه دارد: «سست شدن بنیان خانواده» و «تجارت زنان».
- «کودکان نامشروع» و «نابود کردن کانون خانواده» ناشی از همین نگاه غلط است.
- «ما دفاع نداریم، ما هجوم داریم»؛ ما در مسئلهی زن از غرب طلبگاریم.
- مسئلهی حجاب و نوع ارتباط زن و مرد با این نگاه معنا پیدا میکند.
بیانات در دیدار اعضای مجلس خبرگان رهبری، ۱۳۹۰/۱۲/۱۸: - کسی به «افسانهی هولوکاست» اعتراض کند زندانش میاندازند، اما به پیغمبر اعظم صریحاً اهانت میکنند.
- اگر کسی در غرب با حجاب ظاهر بشود مجرم است؛ این «چهارچوبهای غلط و معوج» است.
- «چهارچوبهای ما» «چهارچوبهای الهی» است: با فساد مخالفیم، با فحشا مخالفیم.
- این شد «مردمسالاری دینی»؛ این الگوی ماست.
بیانات در دیدار جمعی از بانوان نخبه، ۱۳۹۰/۰۳/۰۱:
(«بزرگترین اهانت» در مسئلهی زن)
به نظر من «بزرگترین ضربه»، «بزرگترین اهانت»، «بزرگترین حقکشی» که در زمینهی مسئلهی زن انجام گرفته، همین است.
در محیط اجتماعی، فرهنگی شکل بگیرد که زن به عنوان یک «طرفِ مورد انتفاع»، برای استفادهی یک طرفِ ذینفع مطرح شود.
این متأسفانه امروز در فرهنگ غربی وجود دارد.
دیگران هم از آنها تقلید کردند، در راهش کوشش کردند، تلاش کردند و این در دنیا جا افتاده.
اگر کسی خلاف این را بگوید، علیه او جنجال میکنند.
فرض کنیم اگر در یک جامعهای مسئلهی آرایش زنان و تبرّج زنان در محیطهای عمومی محکوم شود، جنجال بلند خواهد شد.
اگر نقطهی مقابل آن انجام بگیرد - یعنی در یک جامعهای عریانی زنان مطرح شود - هیچ سر و صدائی در دنیا بلند نمیشود.
اما وقتی پوشش زن، عدم تبرّج زن، آرایش نکردن زن در جامعه مطرح شود، دستگاههای مسلط تبلیغاتی دنیا سر بلند میکنند، جنجال میکنند.
این نشاندهندهی این است که یک فرهنگی، یک سیاستی، یک راهبردی وجود دارد که سالهای متمادی است دنبال میشود
و پایهاش این است که این جایگاه، این شأن، این موقعیت غلط و اهانتآمیز را برای زن تثبیت کنند.
و متأسفانه کردند.
(«مخالفت علنی با حجاب» در غرب)
لذا شما میبینید در غرب با حجاب تدریجاً به صورت علنی دارد «مخالفت» میشود.
عنوانی که برای این «مخالفت» ذکر میکنند، این است که میگویند حجاب نماد یک حرکت مذهبی است؛
ما نمیخواهیم در جوامع ما - که جوامع لائیک هستند - نمادهای مذهبی مطرح شوند.
به نظر من این دروغ است.
بحث مذهب و غیر مذهب نیست.
بحثِ این است که سیاست راهبردىِ اساسىِ بنیانی غرب بر عرضه شدن و هرزه شدن زن است و حجاب مخالف آن است.
حتّی اگر چنانچه حجاب ناشی از یک انگیزه و ایمان دینی هم نباشد، با آن «مخالفت» میکنند.
مشکل اساسی این است.
(«سست شدن بنیان خانواده» و «تجارت زنان»)
این مسئله آن وقت دنبالههای خودش را، تبعات بسیار جانکاه خودش را در جوامع بشری به وجود آورده.
مسئلهی «سست شدن بنیان خانواده»
- گزارشهای تکاندهندهای که یک نمونهاش را یکی از خانمهای محترم اینجا اشاره کردند - مسئلهی آمار گریهآور و تأسفبار «تجارت زنان».
امروز در دنیا طبق گزارشی که داده شده است - که این گزارش به نظرم گزارش سازمان ملل است؛ گزارش یک مرکز رسمی است -
سریعالرشدترین تجارتهای دنیا، «تجارت زنان» و قاچاق زنان است.
بدترین کشورها هم در این زمینه، چند تا کشورند؛ از جمله رژیم صهیونیستی است.
زنان و دختران را با عنوان پیدا کردن کار و عنوان ازدواج و این حرفها، از کشورهای فقیر، از آمریکای لاتین، از برخی کشورهای آسیا، از برخی کشورهای فقیر اروپا جمع میکنند
و میبرند آنها را در شرائط بسیار سختی تحویل مراکزی میدهند که انسان از تصور آنها و نام آنها تنش میلرزد.
همهی اینها مبتنی است بر این نگاه غلط، این نامعادلهی ظالمانه در مورد جایگاه زن در جامعه.
(«کودکان نامشروع» و «نابود کردن کانون خانواده»)
پدیدهی «کودکان نامشروع» - که بالاترین آمار «کودکان نامشروع» هم در آمریکاست -
پدیدهی زندگیهای مشترکی که بدون ازدواج انجام میگیرد.
یعنی در حقیقت «نابود کردن کانون خانواده» و محیط گرم و صمیمی خانواده و برکات خانواده، محروم کردن بشر از این برکات، اینها همه ناشی از مشکل اول است.
باید برای این، یک فکری کرد.
باید جایگاه زن را تعریف کرد و در مقابل منطق هوچیگرانهی غربی بجد ایستاد.
(«ما دفاع نداریم، ما هجوم داریم»)
من یک وقتی گفتم.
از من سؤال کردند که شما در مقابل آنچه که غربیها دربارهی مسئلهی زن در کشور میگویند، چه دفاعی دارید؟
من گفتم: «ما دفاع نداریم، ما هجوم داریم»!
ما در مسئلهی زن، از غرب طلبگاریم.
ما مدعی غربیم.
آنها هستند که دارند به زن ظلم میکنند، زن را تحقیر میکنند، جایگاه زن را پائین میآورند.
به اسم آزادی، به اسم اشتغال، به اسم مسئولیت دادن، آنها را مورد فشارهای روحی، روانی، عاطفی و اهانت شخصیتی و شأنی قرار میدهند.
آنها باید جواب بدهند.
جمهوری اسلامی در این زمینه یک مسئولیتی دارد.
جمهوری اسلامی در مسئلهی زن باید به طور صریح و بدون هیچ مجامله، حرف خودش را - که عمدتاً اعتراض به نگاه غربی و این نامعادلهی ظالمانهی غربی است - بگوید.
با این نگاه، آن وقت مسئلهی حجاب، مسئلهی نوع ارتباط زن و مرد، همه معنا پیدا میکند.
این یک مسئله است.
بیانات در دیدار اعضای مجلس خبرگان رهبری، ۱۳۹۰/۱۲/۱۸:
(«افسانهی هولوکاست»؛ زندان و محکومیت برای تردید)
در یک کشوری کسی به «افسانهی هولوکاست» اعتراض میکند، میگوید من قبول ندارم.
او را زندان میاندازند، محکومش میکنند که چرا یک حادثهی پندارىِ تاریخی را انکار میکنی!
حالا گیرم پنداری هم نباشد - واقعی باشد - خیلی خوب، انکار یک حادثهی واقعىِ تاریخی مگر جرم است؟
اگر برای کسی روشن نشد، ثابت نشد و او انکار کرد یا حتّی در آن تردید کرد، او را بیندازند زندان!
الان در کشورهای مدعی تمدن در اروپا قضیه این است: اگر کسی اعتراض کند، تردید کند، قبول نداشته باشد، دادگاهها محکومش میکنند.
آن وقت به پیغمبر اعظم، به این انسان برجستهی همهی تاریخ، صریحاً اهانت میکنند،
مقدسات یک میلیارد و نیم مسلمان را مورد توهین قرار میدهند، کسی حق ندارد به این اعتراض کند که چرا شما این کار را کردید!
ببینید این چه چهارچوبهای غلط و مفتضحی است.
(«چهارچوبهای غلط»؛ «چهارچوبهای الهی»)
«چهارچوب» آنها این است.
اگر کسی در آنجا با حجاب ظاهر بشود - در دانشگاه یا در محیط کار - مجرم است!
این «چهارچوب» است دیگر، منتها «چهارچوبهای غلط و معوج»، برخلاف فطرت انسان، برخلاف فهم درست انسان.
چهارچوبهای ما» «چهارچوبهای الهی» است.
ما با فساد مخالفیم، با فحشا مخالفیم، با انواع و اقسام انحرافات بشری مخالفیم، برابر آنچه که شریعت و دین به ما میآموزد.
ما معتقدیم بایستی در مقابل این انحرافها ایستاد، راههای زندگی را باید از اسلام و قرآن و الهام الهی و وحی الهی گرفت.
این «چهارچوب» ماست.
این شد «مردمسالاری دینی».
این الگوی ماست.
گروه پژوهشی ویکی فقه.
