حجر - به فتح حاء و سکون جیم (مفردات‌نهج‌البلاغه)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
حِجْر (به کسر حاء و سکون جیم) یکی از مفردات
نهج البلاغه به معنای
آغوش، که
حضرت علی (علیه‌السلام) در خصوص یکی از
فضیلت‌های خویش و پیروان
شیطان، از این واژه استفاده نموده است.
حِجْر (به کسر حاء و سکون جیم) به معنای آغوش، آمده، و جمع آن «حجور» است.
امام (صلوات‌الله‌علیه) در رابطه با یکی از اختصاص‌های خویش به رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم) فرموده است: «
«وَ قَدْ عَلِمْتُمْ مَوْضِعِی مِنْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم) بِالْقَرَابَةِ الْقَرِیبَةِ وَ الْمَنْزِلَةِ الْخَصِیصَةِ، وَضَعَنِی فِی حِجْرِهِ وَ اَنَا وَلَدٌ یَضُمُّنِی اِلَی صَدْرِهِ»؛
و شما به خوبی موقعیّت مرا از
رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم) از نظر خویشاوندی نزدیک و منزلت و مقام ویژه می‌دانید! او مرا در دامان خویش در حالی که کودک (خردسالی) بودم می‌نشاند و (همانند فرزندش) مرا در آغوش خود می‌گرفت.»
امام (علیه‌السلام) درباره پیروان شیطان می‌فرماید: «
«اتَّخَذُوا الشَّیْطَانَ لِاَمْرِهِمْ مِلَاکاً ... فَبَاضَ وَ فَرَّخَ فِی صُدُورِهِمْ وَ دَبَّ وَ دَرَجَ فِی حُجُورِهِمْ»؛
منحرفان، شیطان را ملاک و اساس کار خود قرار داده‌اند ... او نیز آن‌ها را دام خود قرار داد و در دل‌های آنان تخم گذارد، و جوجه‌های خود را در دامانشان پرورش داد.»
این واژه دو بار در «نهج البلاغه» آمده است.
قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، برگرفته از مقاله «حجر»، ص۲۵۱-۲۵۲.
