حسن الحمود (شعر عاشورایی)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
شیخ حسن بن علی،
شاعر شیعی عراقی، در سال
۱۳۰۵ ه.ق در
نجف به دنیا آمد.
او در خانوادهای علمی که اصالتاً اهل
حلّه بودند پرورش یافت و نزد پدرش شیخ علی بن حسین و استادانی مانند
مهدی غریفی بحرانی تحصیل کرد.
وی در
ادب و
خوشنویسی به شهرت رسید.
شیخ حسن، از کودکی به سرودن شعر پرداخت و بیشتر اشعارش در مناسبتهای دینی بود.
از آثار او
دیوان شعر، شامل قصیدهای شصت بیتی در رثای
امام حسین (علیهالسّلام)، مجموعهای از مراثی امام حسین (علیهالسّلام) و کتابی در
علم صرف است.
شیخ حسن، شاعر شیعی عراقی در سال ۱۳۰۵ ه.ق در نجف به دنیا آمد.
خانوادهی
حسن بن علی، اهل حلّه بودند.
پدرش شیخ علی بن حسین که عالم و فقیه عالیقدری بود به نجف کوچ کرد و از علمای بزرگ نجف و از امامان جمعه و جماعت این شهر گردید.
حسن الحمود، در زادگاهاش رشد و نمو یافت و در خدمت پدر و دیگر استادان نجف درس خواند.
الحمود، سرانجام در ادب و خوشنویسی مهارت یافت و در هر دو زمینه بلندآوازه گردید.
از مشهورترین اساتید
شیخ حسن، شیخ
عبد الحسین ابن ملا قاسم حلّی و مهدی غریفی بحرانی میباشند.
آثار
حسن الحمود، از این جمله است:
•
دیوان شعر، از جمله قصاید دیوان او لامیهی شصت بیتی در رثای امام حسین (علیهالسّلام) است.
•مجموعهای در مراثی امام حسین (علیهالسّلام) که در آن به گردآوری بهترین اشعاری که در سوگ امام حسین (علیهالسّلام) سروده شده پرداخته است.
• کتابی در علم صرف.
شیخ حسن، در سال ۱۳۳۷ ه.ق به علت ابتلا به بیماری سل وفات یافت.
الحمود، از کودکی به سرودن شعر روی آورد و بیشتر شعر او در مناسبات است.
| | |
| اقیما بی و لو حلّ العقال • • • • • علی ربع بذی سلم و ضال | | |
| قفا بی ساعة فی صحن ربع • • • • • محت آثاره نوب اللیالی | | |
| و شدّا عقل نضوکما و حلاّ • • • • • وکاء العین بالدمع المذال | | |
| هو الربع الذی لم یبق منه • • • • • سوی رمم و اطلال بوال | | |
| ذکرت به بیوت الوحی اضحت • • • • • بطیبة من بنی الهادی خوالی | | |
| غدت للوحش معتکفا و کانت • • • • • قدیما کعبة لبنی السؤال | | |
| نای عنها الحسین فهدّ منها • • • • • بناء البیت ذی العمد الطوال | | |
| سری ینحو العراق باسد غاب • • • • • تعدّ الموت عیدا فی النزال | | |
| تعادی للکفاح علی جیاد • • • • • ضوامر انعلتها بالهلال | | |
| عجبت لضمّر تعدو سراعا • • • • • و فوق متونها شمّ الجبال | | |
| تسابق ظلّها فتثیر نقعا • • • • • به سلک القطا سبل الضلال | | |
| | |
| | |
۱ - ۳ - در مجال شب، ساعتها نزد خرابیهای این دیار میایستم و در حالی که چشمام از دیدن آثار خرابیهای به جای مانده از دیار یار میگرید، دست به دعا برمیدارم.
۴ - از ظلم و ستمی که دشمن به اهل و کاشانهی آنان روا نموده و جز خرابهای از کاشانهی آنها باقی نگذارده، گریه و زاری میکنم.
۵ و ۶ - شدت مصیبت
اهل بیت (علیهمالسّلام) را ذکر میکنم. آنان به کسانی ظلم کردند که اهل بیت
رسولاللّه (صلّیاللهعلیهوآله) و کعبهی سائلان و نيازمندان بودند.
۷ - حسين (علیهالسّلام) از كعبه دور شد و با رفتن او ستونهاى بلند كعبه فرو ريخت.
۸ - او به همراه شيران بيشه كه مرگ در جنگ را شادمانى خود مىديدند، به سمت عراق حركت كرد.
۹ - آنها سوار بر اسبهاى ميان باريكى كه نعلشان از هلال ماه بود، براى جهاد با سرعت پيش مىرفتند.
۱۰ - در شگفتم كه اين اسبهاى لاغر چگونه با سرعت مىدويدند، در حالى كه بر پشت آنان كوههاى بلند قرار گرفته بود.
۱۱ - اسبها با سايههاى خود به مسابقه مىپرداختند و از شدت غبارى كه برمىانگيختند پرندهى قطا گمراه مىشد.
محمدزاده، مرضیه، دانشنامه شعر عاشورایی، ج۱، ص۵۴۳.
