|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
۱ - از گروهی دور شدم که برای غذای مهمانان، سمّ مهلک تهیه کردند و قبل از آنان کسی این‌چنین نکرده بود. ۲ - مگر کسانی‌که حسین (علیه‌السّلام) به منزل آنان فرود آمد و از بین تمام سرزمین‌ها، سرزمین آنها را اختیار کرد. ۳ - آنها بعد از رها کردن دین و جلوگیری از رسیدن به آب، از آب شمشیرها سیرابش کردند. ۴ - تا اینکه او تشنه‌کام به طرف مرگ رفت. چه بزرگوار است کسی‌که تشنه‌لب به سوی شهادت می‌رود. ۵ - به خدا سوگند که با کشتن حسین (علیه‌السّلام) نه تنها ایمان خود بلکه اساس ایمان را درهم شکستند.
۶ (حسین (علیه‌السّلام) و یارانش) در راه خدا به فرمان شمشیر گردن نهادند و زیر بار فرزندان ابو سفیان نرفتند. ۷ - آنان مرگ باعزّت و افتخار را برگزیدند و از زندگی توام با ذلّت و خواری دست کشیدند. ۸ - مرگ آنان در این بیابان منزل کرده بود، به همین جهت خوردن گوشت شیران برای گرگها آسان شده بود. ۹ - چه شگفت است که سر آنها را (بالای نیزه) جابه‌جا می‌کنند، در همان حال از فضایل آنان‌که در قرآن آمده حرف می‌زنند. ۱۰ - بنابراین در میزان روز قیامت گناه مشرکان از آنها سبکتر است.
محمدزاده، مرضیه، دانشنامه شعر عاشورایی، ج۱، ص۲۶۱. |
