ذهبيه پيروان ميرشهابالدين سيدعبداللّه برزشآبادى مشهدى هستند كه مريد خواجه اسحاق خُتَّلانی بود. گويند: چون عبداللّه از بیعت با خلیفه او (سيدمحمد نوربخش) امتناع كرد و سلسلهاى جداگانه تشكيل داد، خواجه اسحاق گفت: «ذهب عبداللّه»، يعنى عبداللّه از بيعت ما بيرون رفت. بنابراین آن فرقه منشعبه، معروف به ذهبی شدند.
ايشان بهعلت اخلاص در تشیع و كمک به ولایتائمۀ اثنیعشر در دورۀ صفويه نخست در خراسان و سرانجام در فارس موفق به گسترش طريقۀ خود در بين طبقات عامه، اهل حرف و صنايع شدند.
[۱]کرمانی، میرزا عبدالحسین، هفتاد و دو ملت، ص۱۷۴-۱۷۶.
[۲]زرینکوب، عبدالحسین، دنباله جستجو در تصوف، ص۲۶۴-۲۶۵.
