راویان اسرائیلیات در صدر اسلام (عقاید و مذاهب)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
راویان اسرائیلیات در صدر اسلام، کعب بن ماتع حمیری، از علمای
اهل کتاب یمن، در دوران
خلیفه اول یا
خلیفه دوم اسلام آورد و به
مدینه آمد.
وی با تکیه بر دانش عهدین، افکار عمومی و گروهی از
صحابه (مانند
ابوهریره) را مجذوب خود کرد؛ چندان که
ذهبی او را از
«اوعیة العلم» می‌داند.
کعب‌الاحبار در پوشش آگاهی از
تورات، عقاید انحرافی
یهود همچون
«جسمانیت» و
«رؤیت خداوند» را وارد معارف اسلامی کرد؛ اندیشه‌ای که امروزه نیز از ارکان تفکر
سلفی‌گری به شمار می‌رود.
اکنون ما برخی از متظاهران به اسلام را که متإسفانه در دستگاه خلفاء نفوذ مؤثری داشتند، معرفی می‌کنیم و نمونه‌ای از احادیث آنان را نیز یاد آور می‌شویم:
نام او
«کعب»، فرزند
«ماتع» و از قبیله
«حمیر» بود. به قولی، وی در خلافت ابی بکر اسلام آورد، و به قولی در خلافت عمر.
سرانجام از
«یمن»، به مدینه منتقل شد و گروهی از صحابه، مانند
«ابو هریره» و غیره، از او اخذ
حدیث کردند.
او در زمان خلافت
عثمان در گذشت. وی توانست در مدت کمی، افکار
مسلمانان «عاصمه» را به خود جلب کند.
تا آنجا که
«ذهبی» درباره او می‌گوید:
هو من اوعیة العلم و من کبار علماء اهل الکتاب و روی عنه جماعة من التابعین و له شیء فی صحیح البخاری و غیره؛ «او از منابع علم و دانش، و از بزرگان علماء
اهل کتاب بود، گروهی از
تابعان از او نقل حدیث کرده‌اند، و در
صحیح بخاری و غیره، از او روایاتی نقل شده است.»
او در پوشش
«آگاهی از کتب عهدین» خصوصاً
«تورات»، توانست عقائد یهود را در میان مسلمانان، پخش و به عنوان
وحی الهی در عهدین، جا زند، از این جهت، در روایات او مساله
«جسم بودن خدا» و
«رؤیت او» کاملاً مشاهده می‌شود و این دو مساله که بعداً از وی در شمار عقائد الهی حدیث در آمد، جزء اساسی‌ترین عقائد او به شمار رفت.
هم‌اکنون انکار رؤیت خدا در آخرت از دیدگاه سلفی‌ها، مایه
الحاد و انکار یک اصل ضروری اسلام است.
•
سبحانی، جعفر، فرهنگ عقاید و مذاهب اسلامی، ج۱، ص۱۰۲.
