آنان عقيده داشتند كه رشتۀ امامت از ابوهاشم محمد بن حنفيه به محمّد بن على بن عبداللّه بن عباس رسيد، و از او به برادرش عبداللّه بن على السفاح انتقال يافت. پس از وى امامت به ابومسلم رسيد.
ايشان به مرگ و كشته شدن ابومسلم اقرار دارند و قائل به حلول روح خداوند در امامان خود هستند. گويند: «دين معرفت امام است و كسى كه به اين مقام برسد كمال خواهد يافت و تكاليف شرعى از وى برداشته مى‌شود.» بعضى از پيروان اين فرقه، قائل به كشته نشدن ابومسلم و روح خداوند در وى شدند.
