سیره عملی اسلام (فقه سیاسی)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
سیره عملی اسلام پیامبر اسلام (صلیاللهعلیهوآلهوسلام) از نخستین روزهای پس از
هجرت، زمینههای ایجاد
قدرت سیاسی و تشکیل
حکومت را در
مدینه فراهم آورد.
ایشان حکومت را تشکیل داد، قوانین را اجرا و نظامات اجتماعی را برقرار کرد.
اقدامات پیامبر (صلیاللهعلیهوآلهوسلام) نشان میدهد که تشکیل
حکومت اسلامی برای اجرای
احکام اسلام و جامعیت
دین ضروری است.
انکار ضرورت تشکیل حکومت اسلامی، انکار ضرورت اجرای
احکام اسلام و جاودانگی دین است.
ترديدى نيست كه پيامبر اسلام (صلیاللهعلیهوآلهوسلام) از نخستين روزهاى پس از هجرت زمينههاى ايجاد قدرت سياسى و تشكيل حكومت را در مدينه فراهم آورد و تشكيلات و تأسيسات لازم را براى تحقق يک دولت مقتدر اسلامى پىريزى كرد.
تاريخ گواهى مىدهد كه پيامبر اسلام (صلیاللهعلیهوآلهوسلام) تشكيل حكومت داد و به اجراى قوانين و برقرارى نظامات اجتماعى پرداخت و به اداره
جامعه اسلامی برخاست.
والى به شهرها فرستاد و به قضاوت نشست و قاضى نصب نمود، سفرایى به خارج و نزد رؤساى قبائل و پادشاهان روانه كرد، معاهده و پيمان بست، جنگها را فرماندهى نمود، احكام حكومتى را به جريان انداخت و به فرمان
خدا براى بعد از خود تعيين حاكم كرد.
سيره عملى پيامبر به اين ترتيب ضرورت تشكيل حكومت را به اثبات مىرساند همانطور كه قبول خلافت از طرف
امیرالمؤمنین علی (علیهالسلام) نيز مبين همين حقيقت است.
اصولاً پس از رحلت پيامبر (صلیاللهعلیهوآلهوسلام) هيچيک از
مسلمانان در اين مورد كه حكومت يک ضرورت اسلامى است ابراز ترديد ننمود و همه مسلمانان در اين امر اتفاق نظر داشتند.
اختلاف تنها در مورد كسى بود كه مىبايست عهدهدار خلافت و امر حكومت باشد.
بىشک سيره عملى تشكيل
حکومت و تصدى اداره
جامعه اسلامی اختصاص به زمان پيامبر (صلیاللهعلیهوآلهوسلام) و يا زمان محدود ديگرى ندارد و همان ضرورتى كه تشكيل حكومت را در زمان پيامبر (صلیاللهعلیهوآلهوسلام) و اميرالمؤمنين (علیهالسلام) ايجاب مىكرده به دليل ابدى بودن
احکام اسلام و محدود نبودن آن از نظر زمانى و مكانى لزوم برپایى حكومت اسلام را براى هميشه ثابت مىكند.
اعتقاد به اينكه اجراى احكام اسلام محدود به زمان پيامبر بوده و يا به دوران حضور امام معصوم اختصاص دارد بدتر از اعتقاد به منسوخ شدن
اسلام است.
انكار ضرورت تشكيل
حکومت اسلامی در حقيقت انكار ضرورت اجراى احكام اسلام و جامعيت و جاودانگى
دین مبين اسلام است.
•
عمید زنجانی، عباسعلی، فقه سیاسی، ج۲، ص۱۶۲-۱۶۳.
