• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

شَمْس (لغات‌قرآن)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف





شَمْس: (رُدُّوهَا عَلَيَّ فَطَفِقَ مَسْحًا بِالسُّوقِ وَالْأَعْنَاقِ)
«شَمْس» به معناى خورشید مى‌باشد.    



(رُدُّوهَا عَلَيَّ فَطَفِقَ مَسْحًا بِالسُّوقِ وَالْأَعْنَاقِ) (آن‌ها به قدرى جالب بودند كه گفت: بار ديگر آن‌ها را نزد من بازگردانيد و دست به ساق‌ها و گردن‌هاى آن‌ها كشيد و آن‌ها را نوازش داد.)
علامه طباطبایی در تفسیر المیزان می‌فرماید: بعضى‌ از مفسرين گفته‌اند: ضمير در ردوها به كلمه شمس برمى‌گردد و سلیمان (علیه‌السلام) در اين جمله به ملائکه امر مى‌كند كه: آفتاب را برگردانند، تا او نماز خود را در وقتش بخواند. (دیدگاه شیخ طبرسی در مجمع البیان:)


۱. ↑ راغب اصفهانی، المفردات فی غریب القرآن، ج۱، ص۴۶۴.    
۲. ↑ ص/سوره۳۸، آیه۳۳.    
۳. ↑ مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱۹، ص۲۹۴-۲۹۵.    
۴. ↑ مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۴۵۵.    
۵. ↑ طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۷، ص۳۰۹.    
۶. ↑ طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۷، ص۲۰۳.    
۷. ↑ طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۱، ص۱۰۱.    
۸. ↑ طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۸، ص۷۴۰-۷۴۱.    



• مکارم شیرازی، ناصر، لغات در تفسیر نمونه، برگرفته از مقاله «شَمْس»، ص۳۱۸.    


رده‌های این صفحه : لغات سوره ص | لغات قرآن




جعبه ابزار