• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

شیخ حمادی نوح (شعر عاشورایی)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف


منبع: شیخ حمادی نوح (شعر عاشورایی)


ابو هبة‌اللّه محمد بن سلیمان بن نوح غریبی کعبی، معروف به حمّادی نوح، شاعر و ادیب شیعی بود که در سال ۱۲۴۰ قمری متولد شد.
اصل او اهوازی بود ولی در حلّه زندگی می‌کرد و در سال ۱۳۲۵ قمری در همان‌جا درگذشت و در نجف دفن شد.
او ادیبی پارسا و شاعری توانا با تسلط زیاد بر زبان عربی بود و دیوان شعری بزرگی با بیش از ۹۳۰۰ بیت داشت.
از آثار او می‌توان به البابلیات و شعراء الحلة اشاره کرد.



ابو هبة‌اللّه، شاعر و ادیب شیعی امامی، اصل او اهوازی است ولی ساکن حلّه بود.
او در سال ۱۲۴۰ ه‌.ق متولد شد.
[۱] شبّر، جواد، ادب الطف، ج۸، ص۲۰۰.    



از میان القاب فراوان غریبی کعبی، حمّادی نوح بیشترین شهرت را یافته است.
در نژادنامه‌ی او گفته‌اند: غریبی، نسبت است به آل غریب که قبیله‌ای عراقی الاصل است؛ کعبی، نسبت است به قبیله‌ی کعبت که ماندگار اهواز گشته است و حلّی نسبت است به زادگاه اصلی نیاکان وی.
[۲] امین، سید محسن، اعیان الشیعة، ج۹، ص۳۴۶.    



حمّادی نوح، دانش‌های عربی و ادبی را آموخت و برای مدتی به اهواز و جزایر کوچید.
او مردی بود سخت پارسا که برای خود اوراد و اذکاری در تعقیب نماز ترتیب داده بود و با آن به درگاه خداوند نیایش همی کرد.
[۳] امین، سید محسن، اعیان الشیعة، ج۹، ص۳۴۶.    



حمّادی، شاعری بود سخت خوش‌سخن و نسبت به واژگان زبان عربی بسیار مسلط، اما سخن‌اش روان بود.
او دیوان شعری دارد که بیش از ۹۳۰۰ بیت را در آن به خطی خوش گرد آورده بود.
[۴] امین، سید محسن، اعیان الشیعة، ج۹، ص۳۴۶.    



آثارحمّادی نوح، عبارت‌اند از:
• البابلیات،
• نماذج من شعر حمادی نوح،
• شعراء الحلّة.
[۵] امین، سید محسن، اعیان الشیعة، ج۹، ص۳۴۶.    

شعر او به کوشش علی خاقانی گرد آمده است.


حمّادی، در سال ۱۳۲۵ ه‌.ق در حلّه وفات یافت.
او را در نجف دفن کردند.
[۶] شبّر، جواد، ادب الطف، ج۸، ص۲۰۰.    



از اشعار غریبی کعبی، در سوگ امام حسین (علیه‌السّلام) چکامه‌ای در ۳۰۹ بیت می‌باشد.
یا حجر اسماعیل جاوزک الهدی • • • • • مذبان عن غدک الحسین الاطهر
یفدی ذبیحک کبشه و علی الظما • • • • • حنقا صفّی اللّه جهرا ینحر
اصفاء زمزم لا صفوت لشارب • • • • • وحشا الهدی بلظی الظما تتفطر
[۷] شبّر، جواد، ادب الطف، ج۸، ص۲۰۳.    


۱ -‌ ای حجر اسماعیل، بعد از آن‌که حسین (علیه‌السّلام) از تو دور شد، هدایت هم از تو جدا شد.
۲ - گوسفندی فدای ذبیح تو (اسماعیل) شد در حالی‌ که صفی‌اللّه (امام حسین (علیه‌السّلام)) از روی کینه در حالت تشنگی و به طور آشکار کشته شد.
۳ -‌ ای زمزم زلال، ‌ای کاش که برای نوشندگان، آب زلالی نباشی زیرا که‌ اندرون هدایت از حرارت تشنگی از هم گسیخت. (اشاره به امام حسین (علیه‌السّلام) است)


۱. ↑ شبّر، جواد، ادب الطف، ج۸، ص۲۰۰.    
۲. ↑ امین، سید محسن، اعیان الشیعة، ج۹، ص۳۴۶.    
۳. ↑ امین، سید محسن، اعیان الشیعة، ج۹، ص۳۴۶.    
۴. ↑ امین، سید محسن، اعیان الشیعة، ج۹، ص۳۴۶.    
۵. ↑ امین، سید محسن، اعیان الشیعة، ج۹، ص۳۴۶.    
۶. ↑ شبّر، جواد، ادب الطف، ج۸، ص۲۰۰.    
۷. ↑ شبّر، جواد، ادب الطف، ج۸، ص۲۰۳.    


محمدزاده، مرضیه، دانشنامه شعر عاشورایی، ج۱، ص۵۳۸.    


رده‌های این صفحه : امام حسین | شعر عاشورایی | مرثیه سرایان
جعبه ابزار