| دل زنده مىشود ز و لاى تو يا حسین • • • • • جان تازه مىشود ز ثناى تو يا حسين | | |
| مرغ دلم كه طاير عرش آشيان بود • • • • • پرواز مىكند به هواى تو يا حسين | | |
| تو خواستى براى خدا هرچه خواستى • • • • • حق خواست هرچه خواست براى تو يا حسين | | |
| از بند بند من چو نى آيد نواى عشق • • • • • در نينوا به شور نواى تو يا حسين | | |
| غير تو در ازل كه بلى گفت در بلا! • • • • • كس را نبود تاب بلاى تو يا حسين | | |
| پيغمبران براى شفاعت به رستخیز • • • • • سر مىنهند بر كف پاى تو يا حسين | | |
| تو جان و مال، جمله نمودى فداى دوست • • • • • اى جان دوستان به فداى تو يا حسين | | |
| باب تو هفت قلعه گرفتى به ذو الفقار • • • • • اى جان فداى باب و نياى تو يا حسين | | |
| تو هشت قلعه فتح نمودى ز هشت خلد • • • • • قربان دست قلعهگشاى تو يا حسين | | |
| گويا كه مىخليد به قلب رسول پاك • • • • • هرخار مىخليد به پاى تو يا حسين | | |
| روزى كه هركسى طلب مأمنى كند • • • • • باشد «طرب» به زير لواى تو يا حسين | | |
| سوخت از ياد شه تشنه لبان جان و تنم • • • • • نه عجب باشد اگر چاك شود پيرهنم | | |
| چمنى بىخس و خار است سر كوى حسين • • • • • من ز غم نعرهزنان بلبل آن خوش چمنم | | |
| عشق آنگونه مرا رفته چو خون در رگ و پوست • • • • • كه گرم سر برود دل ز غمش بر نكنم | | |
| روان به كوفه ز كرب و بلا چو قافله شد • • • • • همه سرادق افلاك پر ز غلغله شد | | |
| رخ سپهر از آن روز، پر از آبله گشت • • • • • كه پاى نازك اطفال، پر ز آبله شد | | |
| شنيدهايد مسافر به غير آل على • • • • • كه تازيانه و سيليش زاد راحله شد؟ | | |
| كنارهى افق از شرم، سرخ گشت چو ديد • • • • • كه سرخ حلق علی از خدنگ حرمله شد | | |
| در شام چون كه آل على را مقام شد • • • • • روز جهان سياهتر از تيره شام شد | | |
| شاهى كه گنج سرّ خدا بود سينهاش • • • • • چون گنج در خرابهى شامش مقام شد | | |
| چون شد حرام، عيش بر اولاد مصطفى • • • • • گويى كه عيش بر همه عالم حرام شد | | |
| در كرب و بلا آب مگر قيمت جان بود • • • • • كز تشنگى از خاك بر افلاك فغان بود | | |
| پژمرد ز سوز عطش و تابش خورشيد • • • • • آن نوگل خندان كه گل باغ جنان بود | | |
| نىنى غلطم، خون دل از ديدهى اطفال • • • • • چون سيل ز دامان سراپرده روان بود | | |
| رخسارهى قاسم بُد اگر بُد گل نوخيز • • • • • بالاى على بود اگر سرو روان بود | | |
| آن شاه كه بودى دهنش چشمهى حيوان • • • • • خشكيدهتر از چوب، زبانش به دهان بود | | |
| بر نيزه سرش گرد جهان گشت چو خورشيد • • • • • شاهى كه تنش باعث ايجاد جهان بود | | |
| بر پيكر مرغان گلستان حسينى • • • • • شهباز بلا بال زن از زاغ كمان بود | | |
| خون در عوض شير چكيد از لب اصغر • • • • • تيرش بَدَلِ آب به حلقوم روان بود | | |
| خونين، دل آهوى ختن گشت از اين غم • • • • • از كاكل اكبر چو صبا مشك فشان بود | | |
| چون زد به نشان حرمله آن تير جگردوز • • • • • حلق علىاش نى كه دل ماش نشان بود | | |
| ميدان حسينى ز ازل تا به ابد گشت • • • • • گر لشگر دشمن ز كران تا به كران بود | | |
| يا للعجب كه تشنهى آب فرات بود • • • • • شاهى كه خاك در گهش آب حيات بود | | |
| شد تشنه لب شهيد ميان دو نهر آب • • • • • با آنكه مهر مادرش آب فرات بود | | |
| قسمت به كائنات كنى گر بلاى او • • • • • افزون بلاى او ز همه كائنات بود | | |
| آن شه چو رخ به عرصهى جان باختن نمود • • • • • روح الامین پياده در آن عرصه مات بود | | |
| با التفات او به سوى بارگاه قرب • • • • • بر جان و مال كى دگرش التفات بود؟ | | |
| گر ذات پاك حق به صفات اندر آمدى • • • • • مىگفتى كه ذات وى آثار ذات بود | | |
| غالى اگر نخوانى و كافر ندانىام • • • • • گويم كه ذات او همه عين صفات بود | | |
| آن شاه از آن ثبات فرمود در بلا • • • • • كى كوه را تحمّل صبر و ثبات بود | | |
| نام حسين چون قلم صنع زد رقم • • • • • دندانهاش كليد مراد و نجات بود | | |
| | |
