عصر نواب و سفراء چهارگانه، از مباحث مطرح در فقه شیعه است که در فقه سیاسی نیز کاربرد دارد. در غیبت صغری، فقه شیعه توسط نواب اربعه و تحت محدودیت شدید سیاسی به صورت پنهانی ادامه یافت.
عصر نواب و سفراء چهارگانه (۳۲۹-۲۶۰) به دوره غيبت صغرى معروف است. در اين عصر، فقه تنها از طريق نواب اربعه از ناحیه مقدسه امام غایب (علیهالسلام) تحصيل مىشد. تضييقات و فشار سياسى در اين شرایط فقه شيعه را به حصار و تنگناى شديدى كشانيد و انتقال آن را بهشكل فعاليت زيرزمينى درآورد.
