فرقه ناجیه - مقاله‌سوم (عقاید و مذاهب)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
فرقه ناجیه، شناسایی
«فرقه ناجیه» در
حدیث افتراق، دغدغه‌ای حیاتی در
کلام اسلامی است.
سردرگمی
شیخ عبده در تشخیص این گروه، ناشی از اکتفا به
روایات «یک گروه در بهشت» بود؛ در حالی که با بررسی جامع تمامی احادیث (از جمله روایات
«هفتاد و دو گروه در بهشت»)، مصداق فرقه رستگار قابل‌تبیین و شناسایی است.
مهم‌ترین مسأله در حدیث
«افتراق امت به هفتاد و سه ملت»، شناخت گروه
«رستگار» است که
پیامبر از آن گزارش داده‌اند و یادآور شده‌اند که:
«کلّهم فی النار الاّ واحدة»؛«همه فرق اسلامی در آتشند، جز یک گروه».
شناخت این گروه رهیده از آتش، برای ما، در زندگی این سرا و سرای دیگر، حائز اهمیت خاصی است.
متأسفانه ناقلان حدیث و شارحان آن، از خود، عنایتی به توضیح این قسمت نشان نداده‌اند. تا آنجا که
شیخ عبده، پیشوای
اهل سنت در عصر خود (م ۱۳۲۱)، انگشت حیرت به دندان گرفته و می‌گوید: گروه رستگار تا کنون برای من معیّن نشده، زیرا تمام
فرق اسلامی مدعی پیروی از پیامبر گرامی بوده و می‌باشند.
آنچه مایه خرسندی است، این استکه در برخی از احادیث، وارد شده که پیامبر فرمود: فرقه گمراه یکی است و دیگران رستگارند. مقصود حدیثی است که می‌گوید:
«اثنتان و سبعون فی الجنة و واحدة فی النار»
شیخ ازهر، تنها به نصوص مختلف این روایت چشم دوخته، و نظر به دیگر روایات نیفکنده است. از این‌روی، سیمای حقیقت برای او تا پایان عمر، مخفی و پنهان ماند، و جان به جان آفرین سپرد، در حالی که ندانست جزء کدام یک از هفتاد و سه گروه است.
ولی اگر نظر به دیگر احادیث رسول گرامی می‌انداخت، گروه رستگار را به روشنی می‌شناخت، چنین مطلب حیاتی، برای او تا آخر عمر، پنهان نمی‌ماند.
•
سبحانی، جعفر، فرهنگ عقاید و مذاهب اسلامی، ج۱، ص۳۶.
