قلمرو
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
قلمرو، در
فقه سیاسی، بر پایه مفهوم
زمین به عنوان محل سکونت و زیست انسانی در
قرآن تعریف میشود.
حق اختصاص بر زمین، برخلاف مالکیتهای دیگر، از طریق
تفویض الهی به رسمیت شناخته شده است.
این نوع حقِ اختصاصی، از نظر
حقوقی همواره با اختیارات و
حاکمیت ولیامر سازگار و غیرمتعارض است.
در قرآن بيش از ۵۰۰ مرتبه كلمه «ارض» به كار برده شده و در تمامى آن موارد زمين، به گونهاى به عنوان محل سكونت و زندگى انسانى معرفى شده است.
جالب آنكه هيچكدام از
فقها براى اثبات اختصاص به صورت
ملکیت و غيره، به آيهاى استناد نكردهاند.
ولى با وجود اين در
اسلام چندگونه اختصاص، نسبت به زمين مطرح شده است كه زمين به انسان نسبت داده شده است و به انسان حق اختصاصى نسبت به زمين تفويض گرديده كه اين نوع حق و اختصاص در طول مفاد:
(ان الارض اللّه)،
به طور
قانونی به رسميت شناخته شده است، به همين دليل است كه حق اختصاص هيچگاه با اختيارات ولى امر معارض نمىباشد.
•
عمید زنجانی، عباسعلی، فقه سیاسی، ج۳، ص۲۲۱-۲۲۲.
