• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

محمد بن‌ عبدالله‌ عتبی‌

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف





محمد بن عبدالله عتبی (م ۴۲۷ هـ.ق) ادیب، مورخ و شاعر برجسته بود.
او در جوانی به خراسان مهاجرت کرد و تحت سرپرستی دایی خود، ابونصر عتبی، قرار گرفت.
ایشان در دربار ابوعلی سمیجور، ابومنصور سبکتکین و شمس‌المعالی قابوس بن وشمگیر به عنوان کاتب و رئیس کتابت منصوب شد.
وی در نهایت در نیشابور ساکن و به تدریس پرداخت.
از آثار او می‌توان به تاریخ یمینی، لطائف الکتّاب و المبدع اشاره کرد.
وی در سال ۴۲۷ یا ۴۳۱ (هجری قمری) درگذشت.




ابونصر محمد بن عبداللّه لجبار عُتبی رازی نیاکان وی اهل ری بودند.
او نیز در ری زاده شد؛
[۷] تفضلی، آذر و مهین فضائلی جوان، فرهنگ بزرگان، ص۵۲۳.
ولی در اوان جوانی وطن خویش را رها کرده و به خراسان مهاجرت کرد.
برخی نیز وی را مورخ و شافعی مذهب دانسته‌اند.


رازی در خراسان تحت سرپرستی دایی خود ابونصر عتبی که از بزرگان و فضلای آن دیار بود قرار گرفت تا هنگامی که به رشد جسمانی و علمی رسید.


عبداللّه پس از آن به سمت کاتب دربار ابوعلی سمیجور در خراسان و ابومنصور سبکتکین و سپس قائم مقام شمس‌المعالی قابوس بن وشمگیر منصوب گردید.
[۱۵] صفا، ذبیح‌الله، تاریخ ادبیات در ایران، ج۱، ص۶۴۱.
در حقیقت ریاست کتابت و انشا دربار در خراسان و عراق به او رسید.
وی که از برجستگان علم و ادب بود. نظم و نثری خوش آهنگ و لطیف داشت و شهرتی یافته بود. سرانجام در نیشابور ساکن گشته و در آن‌جا به تعلیم ادبیات و علوم مشغول گشت.


ابونصر علاوه بر اشعاری که از او برجای مانده، کتاب‌هایی هم تألیف کرده که عبارتند از:
• تاریخ یمینی که کتاب معروفی در سیره و روش سلطان محمود غزنوی می‌باشد.
این کتاب با نام‌های دیگری چون تاریخ سبکتکین غزنوی، تاریخ آل سبکتکین یا تاریخ عتبی نیز معروف است.
• لطائف الکتّاب؛
• و المبدع.


عتبی در سال ۴۲۷ یا ۴۳۱ (هجری قمری) درگذشت.
(دیگر منابع:
[۳۸] نفیسی، سعید، تاریخ نظم و نثر در ایران، ج۱، صص۱۲۹ و ۱۳۵ و ج۲، ص۷۵۵.
[۳۹] دهخدا، علی‌اکبر، لغت نامه دهخدا، ج۹، ص۱۳۸۸۸.
[۴۰] دهخدا، علی‌اکبر، لغت نامه دهخدا، ج۱، ص۷۴۷.
)

۱. ↑ زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۶، ص۱۸۴.    
۲. ↑ قمی، عباس، الکنی و الالقاب، ج۲، ص۴۶۴.    
۳. ↑ ثعالبی، عبدالملک بن محمد، یتیمة الدهر، ج۴، ص۴۵۸.    
۴. ↑ آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۳، ص۲۵۶.    
۵. ↑ زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۶، ص۱۸۴.    
۶. ↑ قمی، عباس، الکنی و الالقاب، ج۲، ص۴۶۴.    
۷. ↑ تفضلی، آذر و مهین فضائلی جوان، فرهنگ بزرگان، ص۵۲۳.
۸. ↑ زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۶، ص۱۸۴.    
۹. ↑ ثعالبی، عبدالملک بن محمد، یتیمة الدهر، ج۴، ص۴۵۸.    
۱۰. ↑ بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیة العارفین، ج۲، ص۶۸.    
۱۱. ↑ کحاله، عمررضا، معجم المؤلفین، ج۱۰، ص۱۲۶.    
۱۲. ↑ زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۶، ص۱۸۴.    
۱۳. ↑ ثعالبی، عبدالملک بن محمد، یتیمة الدهر، ج۴، ص۴۵۸.    
۱۴. ↑ ثعالبی، عبدالملک بن محمد، یتیمة الدهر، ج۴، ص۴۵۸.    
۱۵. ↑ صفا، ذبیح‌الله، تاریخ ادبیات در ایران، ج۱، ص۶۴۱.
۱۶. ↑ زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۶، ص۱۸۵.    
۱۷. ↑ قمی، عباس، الکنی و الالقاب، ج۲، ص۴۶۴.    
۱۸. ↑ ثعالبی، عبدالملک بن محمد، یتیمة الدهر، ج۴، ص۴۵۸.    
۱۹. ↑ مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانة الادب، ج۴، ص۱۰۹.    
۲۰. ↑ زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۶، ص۱۸۵.    
۲۱. ↑ ثعالبی، عبدالملک بن محمد، یتیمة الدهر، ج۴، ص۴۵۸.    
۲۲. ↑ زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۶، ص۱۸۴.    
۲۳. ↑ ثعالبی، عبدالملک بن محمد، یتیمة الدهر، ج۴، ص۴۵۸.    
۲۴. ↑ ثعالبی، عبدالملک بن محمد، یتیمة الدهر، ج۴، ص۴۵۸.    
۲۵. ↑ زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۶، ص۱۸۴.    
۲۶. ↑ ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۲۹، ص۷۴.    
۲۷. ↑ زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۶، ص۱۸۵.    
۲۸. ↑ قمی، عباس، الکنی و الالقاب، ج۲، ص۴۶۴.    
۲۹. ↑ آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۳، ص۲۵۶.    
۳۰. ↑ زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۶، ص۱۸۵.    
۳۱. ↑ زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۶، ص۱۸۵.    
۳۲. ↑ بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیة العارفین، ج۲، ص۶۸.    
۳۳. ↑ آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۳، ص۲۵۶.    
۳۴. ↑ زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۶، ص۱۸۴.    
۳۵. ↑ قمی، عباس، الکنی و الالقاب، ج۲، ص۴۶۴.    
۳۶. ↑ حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۲، ص۱۵۵۳.    
۳۷. ↑ زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۶، ص۱۸۴.    
۳۸. ↑ نفیسی، سعید، تاریخ نظم و نثر در ایران، ج۱، صص۱۲۹ و ۱۳۵ و ج۲، ص۷۵۵.
۳۹. ↑ دهخدا، علی‌اکبر، لغت نامه دهخدا، ج۹، ص۱۳۸۸۸.
۴۰. ↑ دهخدا، علی‌اکبر، لغت نامه دهخدا، ج۱، ص۷۴۷.



• پژوهشگاه فرهنگ و معارف اسلامی، دائرة المعارف مؤلفان اسلامی، برگرفته از مقاله «محمد بن عبدالله عتبی»، ج۳، ص۳۴۶.






جعبه ابزار