محمد حسین الجباوی (شعر عاشورایی)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
شیخ محمّد حسین حلّی، معروف به «جباوی» ([[|۱۲۸۵ ه.ق]]-
۱۳۵۲ ه.ق)، عالم و فقیه دینی بود که در فیحاء متولد شد.
او برای تکمیل تحصیلات خود به
نجف هجرت کرد و نزد اساتیدی چون
شیخ حسن مامقانی و
شیخ علی رفیش آموزش دید.
جباوی در سال
۱۳۳۷ ه.ق در مقام مرجعیت به زادگاهش بازگشت.
او علاوه بر تسلط در فقه و اصول، در
نظم و نثر نیز استاد بود و آثار متعددی از جمله «
سفرنامه حج»، «
الرحلة الحسینیه» و تقریرات فقهی از خود بر جای گذاشت.
وی پس از وفات در
نجف اشرف به خاک سپرده شد.
شیخ محمّد حسین بن شیخ حمد حلّی، معروف به «
جباوی» در سال ۱۲۸۵ ه.ق. در «فیحاء»
به دنیا آمد.
شیخ محمّد حسین دروس مقدماتی و ادبی را در زادگاه خود خواند، سپس به تحصیل علوم دینی پرداخت و برای تکمیل و تحصیل دورهی عالی فقه و اصول در سال ۱۳۰۳ هجری از
حلّه به نجف هجرت نمود و به درس و تدریس پرداخت.
از مهمترین اساتید او میتوان از «
شیخ حسن مامقانی» و «
شیخ علی رفیش» نام برد. او در سال ۱۳۳۷ در کسوت مرجعیّت دینی به شهر خود بازگشت.
جباوی در نظم و نثر استاد بود. آثار علمی و فقهی و ادبی متعددی دارد از جمله:
• «سفرنامهی حج»،
• «کتابی در علم تجوید و شیوههای قرائت قرآن»،
• «تقریرات دروس فقهی و اصولی اساتیدش»،
• «الرحلة الحسینیه» که سفرنامهی کربلاست که در سال ۱۳۲۱ قمری در پی سفر به
کربلا نوشته و در سال ۱۳۲۹ قمری در نجف چاپ کرده است.
و در سال ۱۳۵۲ هجری وفات یافت.
جنازهاش را از حلّه به نجف اشرف انتقال دادند و در صحن شریف علوی دفن کردند.
| | |
| خلیلیّ هل منّ وقفة لکما معی• • • • • علی جدث اسقیه صیّب ادمعی | | |
| لیروی الثّری منه بفیض مدامعی• • • • • فانّ الحیا الوکّاف لم یک مقنعی | | |
| لانّ الحیا یهمی و یقلع تارة• • • • • و انی لعظم الخطب ما جفّ مدمعی | | |
| | |
| | |
۱ -ای دوست من! فرصتی ده تا با ابر یا آب دیده، دیار محبوب را آبیاری کنیم.
۲ - و آن سرزمین را سیراب نمائیم زیرا شرم و حیا گاهی مانع از آن میشود که بگرییم
۳ - و گاه اجازهی گریستن را میدهد. گرچه به جهت عظمت این مصیبت، گاهی اشک من خشک میشود.
محمدزاده، مرضیه، دانشنامه شعر عاشورایی، ج۱، ص۵۵۱.
