• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

معنای خاص

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



معنای خاص، معنای فاقد افراد متعدد واقعی یا فرضی می باشد.



معنای خاص یا جزئی، مقابل معنای عام بوده و عبارت است از معنایی که شامل افراد متعدد (خارجی یا فرضی) نمی‌شود؛ یعنی نمی‌توان افراد متعددی برای آن فرض کرد. به طور کلی تمامی اسم‌های عَلَم و هر اسمی که با این یا آن مقید می‌شود، بر مفهوم جزئی دلالت می‌کند، مانند: مفهوم «سقراط»، «نجف» و «این کتاب».
در کتاب « کفایة الاصول » آمده است:
«ثم ان الملحوظ حال الوضع اما یکون معنی عاما فیوضع اللفظ له تارة و لافراده و مصادیقه اخری و اما ان یکون معنی خاصا لایکاد یصح الا وضع اللفظ له دون العام».
[۱] آخوند خراسانی، محمد کاظم بن حسین، کفایة الاصول، ص۲۴.
[۲] خوانساری، محمد، منطق صوری، ص۸۷.
[۳] نائینی، محمد حسین، فوائد الاصول، ج۱، ص۳۱.
[۴] مظفر، محمد رضا، المنطق، ص۵۷.



۱. ↑ آخوند خراسانی، محمد کاظم بن حسین، کفایة الاصول، ص۲۴.
۲. ↑ خوانساری، محمد، منطق صوری، ص۸۷.
۳. ↑ نائینی، محمد حسین، فوائد الاصول، ج۱، ص۳۱.
۴. ↑ مظفر، محمد رضا، المنطق، ص۵۷.



فرهنگ‌نامه اصول فقه، تدوین توسط مرکز اطلاعات و مدارک اسلامی، برگرفته از مقاله «معنای خاص».



جعبه ابزار