مقالات دارابی
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
وَقار عبارت است از متانت، سنگینی،
سکون و
آرامش که از اوصاف
انسان خردمند است و در روایتی از سپاهیان
عقل شمرده شده است.
از آن به مناسبت در بابهای
صلات،
زکات،
صوم و
حج سخن گفتهاند.
در تفاوت میان وقار و سکینه –که آن نیز به معنای آرامش و سکون میباشد– گفتهاند: وقار، سکون و آرامش اعضا و جوارح، و سکینه، سکون و آرامش جوانح (دل و باطن)
انسان است. البته عکس آن را نیز احتمال دادهاند. گاهی نیز هر دو واژه، جای هم به کار میروند.
وقار از صفات پسندیده و از فضایل به شمار میرود و در همه حالات و احوال
عبادات مستحب است.
و در موارد زیر به رعایت آن سفارش و تاکید شده است:
۱. هنگام رفتن به
مسجد و داخل شدن در آن.
۲. ملازمت بر آن در
روز جمعه.
۳. برای
امام هنگام رفتن به صحرا برای اقامه
نماز باران.
۴. برای امام هنگام عزیمت به مصلی برای اقامه
نماز عید فطر و قربان.
۵. برای امام جمعه هنگام صعود بر
منبر خطابه.
۶. برای نمازگزار در حال اقامه
نماز.
۷. برای کارگزار جمعآوری
زکات، هنگام عزیمت به سوی مالکان.
۸. برای روزهدار.
۹. برای حاجی و عمرهگزار هنگام ورود به
مکه؛
مسجدالحرام؛
درون
کعبه؛
به صفا برای
سعی.
هنگام سعی؛
هنگام
وقوف به عرفات؛
گاهِ کوچ کردن از
عرفات.
و
مشعرالحرام؛
وقت
رمی جمره عقبه.
و هنگام داخل شدن در
مسجد خیف.
۱۰. برای زائر هنگام تشرف به زیارت
معصومان (علیهمالسلام).
۱۱. برای
قاضی هنگام خروج از منزل.
و نیز هنگام
قضاوت.
• فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (علیهمالسلام)، ج۹، ص۴۱۹.
۰:۲۶.
