• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 
کرفس کوهی
مشخصات کلی
نام کرفس کوهی
نام‌های دیگر بادیان کوهی، کرفس جبلی، فطراسالیون
نام لاتینkarafs-e kūhī
اطلاعات جغرافیایی
کشور ایران
استان تهران
شهرستان شمیران
محل رویش ارتفاعات ۱۵۰۰–۲۶۰۰ متر
مشخصات ظاهری
ویژگی گیاه گیاه علفی، ساقه بلند و غیره
چوب درخت فاقد چوب (گیاه علفی)
بلندی گیاه حدود ۱٫۵ متر
گل‌های گیاه زرد رنگ
طبیعت گیاه گرم و خشک
کاربرد درمانی و دارویی در طب سنتی
ترکیبات اسانس معطر، آلکالوئید و غیره
مصارف گیاه تقویت معده، ادرارآور و غیره

کرفس کوهی karafs-e kūhī، گیاهی علفی به بلندی حدود ۱/۵ متر با برگ‌های بزرگ، گل‌های زرد و میوه‌ای معطر و بالدار است.
در هندوستان، کشمیر، افغانستان و ایران (از جمله ارتفاعات شمیران) می‌روید.
در منابع طب سنتی با نام‌های بادیان کوهی و کرفس جبلی نیز آمده است.
میوه آن دارای اسانس معطر، آلکالوئید و والریک اسید استر است.
در طب سنتی با طبیعت گرم و خشک، برای تقویت معده و کبد، دفع سنگ مثانه، درمان صرع و التهاب و افزایش نیروی جنسی و قاعده‌آوری کاربرد دارد.



کرفس کوهی گیاهی علفی با ساقه‌ای بلند، دارای خواص دارویی است.
این گیاه که در زبان هندی و پشتو «فطراسالیون» خوانده می‌شود، در منابع طب سنتی با نام‌های بادیان کوهی و کرفس جبلی یاد شده است.
جرجانی در ذخیره خوارزمشاهی، فطراسالیون را گونه‌ای از کرفس کوهی معرفی می‌کند که بر سنگ می‌روییده است.
[۱] جرجانی، اسماعیل، ذخیره‌ خوارزمشاهی، به کوشش محمدرضا محرری، تهران، ۱۳۸۲ ش، ج۲، ص۶۷.



کرفس کوهی گیاهی با بلندی حدود ۵ /۱ متر، دارای برگ‌های بزرگی به درازای ۳۰ تا ۵۰ سانتی‌متر است.
[۲] میرحیدر، حسین، معارف گیاهی، تهران، ۱۳۷۵ ش، ج۲، ص۲۷۴.
[۳] زرگری، علی، گیاهان دارویی، تهران، ۱۳۶۷ ش، ج۲، ص۵۵۱.
[۴] ابن‌سینا، قانون، ترجمه‌ عبدالرحمان شرفکندی، تهران، ۱۳۷۰ ش، ج۲، ص۱۹۱.

برگ‌های آن به صورت پیاپی تقسیم‌بندی شده است و به بخش‌های باریک منتهی می‌شود.
گل‌های کرفس کوهی به رنگ زرد و میوه آن معطر و نسبتاً شیرین است و به شکل خمیده و کوتاه، دارای بال‌های کوچک و موج‌داری است که تخم‌های گیاه در آن قرار دارد.


از نظر ترکیبات شیمیایی، میوه کرفس کوهی دارای اسانس معطر، آلکالوئید و والریک اسید استر است.
[۵] میرحیدر، حسین، معارف گیاهی، تهران، ۱۳۷۵ ش، ج۲، ص۲۷۴.
[۶] عقیلی علوی شیرازی، محمدحسین، مخزن الادویة، تهران، ۱۳۷۱ ش، ص۶۵۶.
[۷] زرگری، علی، گیاهان دارویی، تهران، ۱۳۶۷ ش، ج۲، ص۵۵۱-۵۵۲.



این گیاه در هندوستان، کشمیر، افغانستان و ایران می‌روید.
در کوه‌های شمیران این گیاه در بلندی‌های میان ۵۰۰‘۱ تا ۶۰۰‘۲ متری از سطح دریا به چشم می‌خورد.


از دیدگاه طب سنتی، کرفس کوهی دارای طبیعتی گرم و خشک است.
میوه آن محرک، بادشکن، تقویت‌کننده معده، ادرارآور و قاعده‌آور است.
خواص مهم آن عبارتند از:
• سنگ مثانه را خارج می‌سازد؛
• نیرودهنده بدن است و قدرت کبد را بالا می‌برد؛
• مصرف آن موجب کم‌شدن التهاب و درد می‌گردد؛
• برای علاج صرع سودمند است؛
• دانه‌های کرفس کوهی معده را تقویت می‌کند و نیروی جنسی را افزایش می‌دهد؛
• ریشه آن نیز تسکین‌دهنده خارش است؛
• قاعده‌آور است و به خروج آسان و سریع جنین کمک می‌کند.
[۸] میرحیدر، حسین، معارف گیاهی، تهران، ۱۳۷۵ ش، ج۲، ص۲۷۵.
[۹] عقیلی علوی شیرازی، محمدحسین، مخزن الادویة، تهران، ۱۳۷۱ ش، ص۶۵۶.
[۱۰] زرگری، علی، گیاهان دارویی، تهران، ۱۳۶۷ ش، ج۲، ص۵۵۳.
[۱۱] جرجانی، اسماعیل، الاغراض الطبیة، به کـوشش حسن تاج‌بخش، تهران، ۱۳۸۴ ش، ج۱، ص۲۵۶-۲۵۷.



۱. جرجانی، اسماعیل، ذخیره‌ خوارزمشاهی، به کوشش محمدرضا محرری، تهران، ۱۳۸۲ ش، ج۲، ص۶۷.
۲. میرحیدر، حسین، معارف گیاهی، تهران، ۱۳۷۵ ش، ج۲، ص۲۷۴.
۳. زرگری، علی، گیاهان دارویی، تهران، ۱۳۶۷ ش، ج۲، ص۵۵۱.
۴. ابن‌سینا، قانون، ترجمه‌ عبدالرحمان شرفکندی، تهران، ۱۳۷۰ ش، ج۲، ص۱۹۱.
۵. میرحیدر، حسین، معارف گیاهی، تهران، ۱۳۷۵ ش، ج۲، ص۲۷۴.
۶. عقیلی علوی شیرازی، محمدحسین، مخزن الادویة، تهران، ۱۳۷۱ ش، ص۶۵۶.
۷. زرگری، علی، گیاهان دارویی، تهران، ۱۳۶۷ ش، ج۲، ص۵۵۱-۵۵۲.
۸. میرحیدر، حسین، معارف گیاهی، تهران، ۱۳۷۵ ش، ج۲، ص۲۷۵.
۹. عقیلی علوی شیرازی، محمدحسین، مخزن الادویة، تهران، ۱۳۷۱ ش، ص۶۵۶.
۱۰. زرگری، علی، گیاهان دارویی، تهران، ۱۳۶۷ ش، ج۲، ص۵۵۳.
۱۱. جرجانی، اسماعیل، الاغراض الطبیة، به کـوشش حسن تاج‌بخش، تهران، ۱۳۸۴ ش، ج۱، ص۲۵۶-۲۵۷.



بنی‌جانی، علیرضا، دانشنامه تهران بزرگ، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، برگرفته از مقاله «کرفس کوهی»، ص۱۲۹۶.    






جعبه ابزار