کلیسای پروتستان
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
حضور
كليساى پروتستان در
ایران به عنوان یکی از جلوههای تنوع دینی معاصر، از سده نوزدهم و در پی فعالیتهای میسیونری انگلیسی و آمریکایی شکل گرفت.
این جریان شامل شاخههایی چون کلیسای انجیلی، اسقفی (انگلیکان)، جماعت ربانی و ادونتیستهای روز هفتم است که هر یک ساختار و باورهای اعتقادی خاص خود را دارند.
کلیساهای پروتستان در ایران با تنوع زبانی و سازمانی، بخشی از واقعیت اجتماعی و حقوقی اقلیتهای دینی در جامعه معاصر ایران به شمار میآیند.
از سده نوزدهم و با و رود هيأت ميسيونرى از
انگلیس و
آمریکا به ايران، مذهب پروتستانى در ايران ايجاد شد كه در زير به اهم اين شاخهها اشاره مىشود:
اعتقاد اين كليسا (پرزبيترى) برپايۀ اصول عقايد
کالوین، بنا شده و پيروان آن معتقدند كه
عیسی مسیح برحسب پيشگويىهاى
عهد عتیق از
حضرت مریم (سلاماللهعلیها) باکره، متولد و سپس
مصلوب و مدفون شد.
كليساهاى انجيلى در ايران سه زبان عبادتى جداگانه دارند و هريك از آنها داراى تشكيلات كليسايى مخصوص به خود هستند. اين سه گروه عبارتند از:
الف - كليساى انجيلى آشورى زبانان؛
ب - كليساى انجيلى ارمنى زبانان؛
ج - كليساى انجيلى فارسى زبانان.
دايره اسقفى (انگليكان) كه فعاليت خود را از سده نوزده در ايران آغاز كرد به خداى واحد حقيقى، پدر، پسر و
روح القدس، تولد مسيح از مريم باكره (سلاماللهعلیها)، مصلوب شدن و قيام مسيح و صعودش به آسمان و بازگشت دوبارۀ او،
روزهداری، وجود
گناه، لزوم
توبه به نام عيسى مسيح و
تعمید اطفال اعتقاد دارد.
اين كليسا (پنطيكاست) در سال (۱۹۸۵) در ايران تأسيس شد و از همان ابتداى امر به شوراى عمومى جماعت ربانى
ایالات متحدۀ آمریکا وابسته بود.
اين كليسا در سال (۱۹۱۱) در ايران تأسيس شد و پيروان آن فرقهاى از مسيحيان پروتستان هستند كه روز هفتم را تعطيل مىكنند و در ضمن با كليساى انجيلى در ايران همكارى نزديك دارند.
•
عمید زنجانی، عباسعلی، فقه سیاسی، ج۲، ص۴۳۷-۴۳۸.
