حفظ قرآن•

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



حفظ قرآن، ازبرکردن قرآن است.


ازبرکردن قرآن در روایات

[ویرایش]

ازبرکردن قرآن بر اساس روایات از بزرگ‌ترین نعمت‌های الهی است که با هیچ نعمتی قابل مقایسه نیست. قلبی که ظرف قرآن باشد، هیچ گاه عذاب نمی‌شود، و انسانی که در باطن و درون او قرآن نباشد، مانند خانه خراب است. حافظ قرآن، حامل قرآن است و حامل قرآن از اشراف امت محمد صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم و عرفای اهل بهشت است. حافظی که عامل به قرآن باشد، در قیامت با انبیا و اولیای الهی و سفیران پروردگار خواهد بود.

منظور از حفظ قرآن در روایات

[ویرایش]

البته این همه عظمت تنها برای حفظ حروف و کلمات قرآن نیست؛ بلکه افزون بر آن باید حافظ حدود و عامل به محتوای قرآن نیز باشد. امام صادق علیه‌السّلام می‌فرماید: «قاریان قرآن سه دسته‌اند: عده‌ای برای کسب ثروت از ملوک و فخر فروشی بر مردم قرآن می‌خوانند؛ این‌ها اهل آتشند. عده‌ای نیز حروف قرآن را حفظ، ولی حدود آن را ضایع کردند؛ این‌ها هم اهل آتشند. عده‌ای هم قرآن می‌خوانند و به همه دستورات آن عمل می‌کنند و حلال آن را حلال، و حرام آن را حرام می‌دانند؛ این‌ها کسانی هستند که خداوند آن‌ها را از گمراهی نجات می‌دهد و اهل بهشتند و درباره هر کس که بخواهند شفاعت می‌کنند».

عنایت خاص اولیای دین به حفظ

[ویرایش]

حافظ قرآن با حفظ آیات، با آیات قرآنی همسو می‌شود و قرآن شریف در عمق جان او نفوذ و نوع نگرش او به هستی را عوض می‌کند. همچنین باعث تسریع در یادگیری مفاهیم قرآن می‌شود. اولیای دین و در راس آنان پیامبر صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم و امامان معصوم علیه‌السّلام نیز عنایت خاصی به حفظ قرآن توسط صحابه و مسلمانان داشتند و در زمان رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم مرکزی برای تعلیم و حفظ قرآن تشکیل شد.

واجب کفایی بودن حفظ

[ویرایش]

بعضی از مؤلفان علوم قرآنی مثل سیوطی، حفظ قرآن را واجب کفایی دانسته‌اند.
[۱] مجلسی، محمد باقر بن محمد تقی، ۱۰۳۷ - ۱۱۱۱ق، بحارالانوار، ج۸۹، ص۲۲۰.
[۴] خرمشاهی، بهاء الدین، ۱۳۲۴ -، دانش نامه قرآن وقرآن پژوهی، ج۱، ص(۹۴۴-۹۴۸).
[۶] سخاوی، علی بن محمد، ۵۵۸-۶۴۳ق، جمال القراء و کمال الاقراء، ج۱، ص(۲۸۱-۳۲۲).


پانویس

[ویرایش]
 
۱. مجلسی، محمد باقر بن محمد تقی، ۱۰۳۷ - ۱۱۱۱ق، بحارالانوار، ج۸۹، ص۲۲۰.
۲. مجلسی، محمد باقر بن محمد تقی، ۱۰۳۷ - ۱۱۱۱ق، بحارالانوار، ج۸۹، ص۱۷۷.    
۳. مجلسی، محمد باقر بن محمد تقی، ۱۰۳۷ - ۱۱۱۱ق، بحارالانوار، ج۸۹، ص(۱۷۹-۲۴۵).    
۴. خرمشاهی، بهاء الدین، ۱۳۲۴ -، دانش نامه قرآن وقرآن پژوهی، ج۱، ص(۹۴۴-۹۴۸).
۵. سیوطی، عبد الرحمان بن ابی بکر، ۸۴۹ - ۹۱۱ق، الاتقان فی علوم القرآن، ج۱، ص۳۴۳.    
۶. سخاوی، علی بن محمد، ۵۵۸-۶۴۳ق، جمال القراء و کمال الاقراء، ج۱، ص(۲۸۱-۳۲۲).
۷. سخاوی، علی بن محمد، ۵۵۸-۶۴۳ق، جمال القراء و کمال الاقراء، ج۱، ص۱۵۴.    


منبع

[ویرایش]

علوم قرآنی، برگرفته از مقاله «حفظ قرآن».    



جعبه ابزار