صدغ خام

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



صُدغ در ۵ معنا به کار رفته است: ۱. شقیقه ؛ ۲. گیجگاه ؛ ۳. قسمت بالای دو طرف سر ؛ ۴. میان گوش و گوشه خارجی چشم ؛ ۵. صدغ بر موهای آویخته بر شقیقه نیز معنا شده است.
[۳] الوافی، ج۶، ص۶۵۷.



کاربرد فقهی

[ویرایش]

از آن به مناسبت در باب طهارت سخن گفته‌اند.

حدود صدغ و حکم شستن آن

[ویرایش]

برخی فقها آن را به موهای محاذی با بناگوش تا کمی پایین‌تر از آن معنا کرده‌اند. بر اساس مفاد روایتی که فقها نیز طبق آن فتوا داده‌اند، در وضو شستن «صدغ» یا «صدغان» لازم نیست؛ لیکن از آنجا که حدّ عرضی صورت ، شستن حدّ فاصل میان انگشت میانه و شصت تعیین شده، اگر صدغ به موهای افتاده بر شقیقه یا موهای محاذی بناگوش تا اندکی پایین‌تر از آن معنا شود، بدون شک، بیرون از حدّ عرضی تعیین شده برای شستن صورت در وضو خواهد بود و روایت نیز بی‌نیاز از توجیه است؛ اما اگر صدغ به ما بین گوش تا گوشه چشم معنا شود، بخشی از آن داخل محدوده و بخشی بیرون از آن خواهد بود که در این صورت بنابر تصریح برخی نفی در روایت، نفی به گونه موجبه کلی است؛ بدین معنا که همه صدغ جزء صورت نیست و شستن تمامی آن واجب نمی‌باشد و در نتیجه بعض صدغ از صورت به شمار می‌رود.
[۶] مرآة العقول، ج۱۳، ص۸۶-۸۷.
[۸] کشف الغطاء، ج۲، ص۳۲.


پانویس

[ویرایش]
 
۱. کتاب العین، ج۴، ص۳۷۱، واژه «صدغ».    
۲. مجمع البحرین، ج۲، ص۵۹۴، واژه «صدغ».    
۳. الوافی، ج۶، ص۶۵۷.
۴. منتهی المطلب، ج۲، ص۲۴.    
۵. الحدائق الناضرة، ج۲، ص۲۲۸.    
۶. مرآة العقول، ج۱۳، ص۸۶-۸۷.
۷. الحدائق الناضرة، ج۲، ص۲۲۸.    
۸. کشف الغطاء، ج۲، ص۳۲.
۹. جواهر الکلام، ج۲، ص۱۳۸-۱۴۴.    


منبع

[ویرایش]

فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم‌السلام، زیر نظر آیت‌الله محمود هاشمی‌شاهرودی، ج۵، ص۶۳، برگرفته از مقاله «صدغ».    



جعبه ابزار