قرینه

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



قرینه به شیء همراه کلام، و راهنمای مخاطب به مراد جدّی متکلّم اطلاق می‌شود.


تعریف



قرینه از « مقارنه » گرفته شده، و به معنای هر چیزی است که همراه کلام بوده و مخاطب را به آن معنایی که مراد جدی متکلم است، راهنمایی می‌کند؛ به بیان دیگر، هر آن چیزی است که به مطلوب اصلی متکلم اشاره نموده و بیان گر مراد جدی او است، به گونه‌ای که اگر آن نباشد، معنای دیگری که مراد متکلم نیست، افاده می‌گردد.

← نکته


قرینه یا صارفه است که کلام را از معنای حقیقی به معنای مجازی آن سوق می‌دهد و یا معیِّنه است که یکی از معانی مشترک لفظی را تعیین می‌نماید، چنان که در ،
خاصلفظ یا حکمِ دارای شمول کمتر در مقایسه با لفظ یا حکم دیگر را خاص می‌گویند
، قرینه برای عام ، و مقیِّد، قرینه برای مطلق است (چه
قرینه متصلقرینه متصل شیء متصل به کلام ، و دلالت کننده بر مراد جدّی متکلّم می باشد
باشد چه منفصل ).
[۱] جرجانی، محمد بن علی، کتاب التعریفات، ص۷۵.
[۲] رشاد، محمد، اصول فقه، ص۱۵.
[۳] سجادی، جعفر، فرهنگ معارف اسلامی، ج۳، ص۵۰۹.
[۴] تهانوی، محمد اعلی بن علی، کشاف اصطلاحات الفنون و العلوم، ج۲، ص۱۲۲۸.
[۵] ولایی، عیسی، فرهنگ تشریحی اصطلاحات اصول، ص (۲۹۳-۲۹۱).


پانویس


 
۱. جرجانی، محمد بن علی، کتاب التعریفات، ص۷۵.
۲. رشاد، محمد، اصول فقه، ص۱۵.
۳. سجادی، جعفر، فرهنگ معارف اسلامی، ج۳، ص۵۰۹.
۴. تهانوی، محمد اعلی بن علی، کشاف اصطلاحات الفنون و العلوم، ج۲، ص۱۲۲۸.
۵. ولایی، عیسی، فرهنگ تشریحی اصطلاحات اصول، ص (۲۹۳-۲۹۱).


منبع



فرهنگ نامه اصول فقه، تدوین توسط مرکز اطلاعات و مدارک اسلامی، برگرفته از مقاله «قرینه».



جعبه ابزار