کنایه از موصوف

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



کنایه از موصوف به ذکر صفت و اراده موصوف اطلاق می‌شود.


تعریف

[ویرایش]

در این قسم از کنایات، مکنی به صفت یا مجموعه چند صفت یا جمله و عبارتی وصفی است که باید از آن متوجه موصوفی شد. به طور خلاصه، صفتی را ذکر می‌کنیم و از آن، موصوف را اراده می‌کنیم؛ مانند: (ولولا دفع الله الناس بعضهم ببعض لفسدت الارض)؛ «و اگر خداوند بعضی از مردم را به دست بعض دیگر دفع نکند، زمین تباه می‌شود». «فساد زمین» کنایه از فساد مردم زمین و عمومیت یافتن شر در میان آن‌ها است.
[۲] خرمشاهی، بهاء الدین، ۱۳۲۴ -، دانش نامه قرآن وقرآن پژوهی، ج۲، ص۱۹۰۶.
[۳] حسینی، جعفر، ۱۳۲۳-، اسالیب البیان فی القرآن، ص۷۳۲.


عناوین مرتبط

[ویرایش]

کنایه از صفت ؛
کنایه از نسبت .

پانویس

[ویرایش]
 
۱. بقره/سوره۲، آیه۲۵۱.    .
۲. خرمشاهی، بهاء الدین، ۱۳۲۴ -، دانش نامه قرآن وقرآن پژوهی، ج۲، ص۱۹۰۶.
۳. حسینی، جعفر، ۱۳۲۳-، اسالیب البیان فی القرآن، ص۷۳۲.


منبع

[ویرایش]

فرهنگ‌نامه علوم قرآنی، برگرفته از مقاله«کنایه از موصوف».    



جعبه ابزار