استراتژی نظام اسلامی
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
استراتژى نظام اسلامى، در
فقه سیاسی بر خدمت به محرومان و دفاع از حقوق
مستضعفان به عنوان محور
عدالت اجتماعی استوار است.
امام خمینی (رحمتاللهعلیه) خدمت به این قشر را معیار
مشروعیت و تعالی نظام دانست و آن را بر مراوده با مرفهان ترجیح داد.
وی هشدار داد که انحراف از این اندیشه و گرایش به ثروتمندان، نشانه سقوط معنوی و سیاسی
حکومت اسلامی است.
خطمشى نظام اسلامى بايد به گونهاى باشد كه محرومان احساس كنند كه نظام و مسئولانش در خدمت آنها هستند.
هرگز اميد زندگى را از دست ندهند و مطمئن باشند اگر امروز سامانى نيست، حتماً فردايى سامانيافته خواهند داشت.
استراتژى نظام اسلامى بايد به گونهاى تنظيم شود كه همه خطوط و برنامههاى مختلف
دولت به بهبود حال محرومان منتهى شود.
امام (رحمتاللهعلیه) در اين راستا حتى درشتى با محرومان و بدخلقى با آنان را نمىپسنديد و آن را موجب خبط خدمات مىشمرد.
فراخوان اصلى امام (رحمتاللهعلیه) در خطاب به مسئولان همواره در اين نقطه متمركز بود كه براى اين مردم ستمديده خدمت كنيد.
اين مردمى كه شما را به اين مقامات رسانيدهاند و اگر اينها نبودند يا در زندانها بوديد و يا در گورستان.
به عقيده امام (رحمتاللهعلیه) همه پيروزیها از بركات محرومان بود و آنها لايق اين هستند كه همه ما با تواضع به خدمت آنها بشتابيم و براى آنها خدمت كنيم و همه خدمتگزار آنها باشيم.
فرياد جاودانه امام (رحمتاللهعلیه) استراتژى اصلى نظام را رقم زد كه فرمود:
«ما و همه مقامات جمهورى اسلامى مرهون
ملت فداكار خصوصاً قشر ضعيف و مظلوم هستيم. اين حقيقت بايد در پيش چشم همه باشد كه همه خدمتگزار اين قشر باشيم.»
امام (رحمتاللهعلیه) كمال و رشد نظام را در آن مىدانست كه مسئولان نظام به گونهاى عمل كنند كه حشر و نشر با فقرا و محرومان را براى خود افتخار بدانند و مراوده، معانقه و معاشرت حتى رفاقت با آنان را افتخارى بزرگ تلقى كنند و آن را بر همنشينى با مرفهان و سرمايهداران ترجيح دهند.
خود پيشبينى مىنمود كه به حمدالله اين تفكر و بينش در
جمهوری اسلامی ایران در حال پيادهشدن است.
در ديدگاه امام (رحمتاللهعلیه) شكست نظام اسلامى و سياه روز جمهورى اسلامى ايران، روزى است كه اين انديشه
اقتصاد سیاسی اسلام كنار گذارده شود و مسئولان به دفاع از محرومان پشت كنند و به حمايت از سرمايهداران رو آورند و برای ثروتمندان اعتبار بيشتری قائل شوند؛ و از چنين روزى به
خدا پناه مىبردند و مىفرمودند:
•
عمید زنجانی، عباسعلی، فقه سیاسی، ج۴، ص۲۲۷-۲۲۸.
