• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

جوز (مفردات‌نهج‌البلاغه)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



جَوْز (به فتح جیم) یکی از مفردات نهج البلاغه به معنای گذشتن از محلّ و سیر در آن یا عدم منع و مباح بودن که حضرت علی (علیه‌السلام) در مورد قرآن و ... از این واژه استفاده نموده است.



جَوْز (به فتح جیم) به معنای گذشتن از محلّ و سیر در آن یا عدم منع و مباح بودن، آمده است. چنان‌که گفته می‌شود: «جاز الامر جوازا: کان جائزا و لم یمنع.»


امام (صلوات‌الله‌علیه) درباره قرآن فرموده است: «فهو ... اعلام لا یعمی عنها السّائرون و آکام لا یجوز عنها القاصدون؛ قرآن علامت‌هایی است که رهروان از آن‌ها گمراه نمی‌شوند و بلندی‌هایی است که قاصدان حقائق از آن‌ها تجاوز نمی‌کنند.»
امام (علیه‌السلام) هنگامی که به وی خبر دادند که انصار گفته‌اند از ما امیری و از شما (مهاجران) امیری! در پاسخ فرمودند: چرا بر آن‌ها دلیل نیاوردند که رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم) وصیت کرده که به نیکوکاران انصار نیکی شود و از بدکارانشان اغماض گردد. «وصیّ بان یحسن الی محسنهم و یتجاوز عن مسیئهم.» آنان گفتند: در این سخن چه دلیلی علیه آن‌ها است؟ آن حضرت (علیه‌السلام) فرمود: «اگر امامت در آن‌ها می‌بود درباره‌شان توصیه نمی‌شد.»


این واژه ۱۹ بار در «نهج البلاغه» آمده است.


۱. صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۳۱۶، خطبه۱۹۸.    
۲. صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۹۸، خطبه۶۷.    
۳. صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۹۸، خطبه۶۷.    



قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، برگرفته از مقاله «جوز»، ص۲۴۱.    






جعبه ابزار