• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

فلان (مفردات‌قرآن)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف




فُلان (به ضم فاء) از واژگان قرآن کریم كنايه از يك نفر معيّن است. اين كلمه بيشتر از يكبار در قرآن مجيد نيامده است.



فُلان: لفظ «فلان» كنايه است از يك نفر معيّن است.
ابن دريد از ابى حاتم نقل كرده: عرب از هر مذكّر با «فُلان» و از هر مؤنّث با «فُلانة» كنايه می‌آورد؛ اگر مراد بهائم باشد، الفلان و الفلانة، با الف و لام می‌گويند.
[۶] ابن درید، محمد، جمهرة اللغه، ج۲، ص۹۷۱.
[۷] ابن ابی‌حاتم، عبدالرحمن، تفسیر القرآن، ج، ص.



(يا وَيْلَتى‌ لَيْتَنِي لَمْ أَتَّخِذْ فُلاناً خَلِيلًا) آيه راجع به قيامت است كه در آن انسان متوجّه می‌شود، رفيقش يا پيشوايش او را اضلال و بدبخت كرده گويد: «اى كاش فُلان‌كَس را براى خويش رفيق اخذ نمی‌كردم».


اين كلمه بيشتر از يكبار در قرآن مجيد نيامده است.


۱. قرشی بنابی، علی اکبر، قاموس قرآن، ج۵، ص۲۰۴.    
۲. راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۶۴۵.    
۳. طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۶، ص۲۹۴.    
۴. زبیدی، مرتضی، تاج العروس من جواهر القاموس، ج۱۸، ص۴۳۵.    
۵. طبرسی، مجمع البیان، ج۷، ص۲۶۰.    
۶. ابن درید، محمد، جمهرة اللغه، ج۲، ص۹۷۱.
۷. ابن ابی‌حاتم، عبدالرحمن، تفسیر القرآن، ج، ص.
۸. ابن فارس، احمد، معجم مقاییس اللغة، ج۴، ص۴۴۷.    
۹. فرقان/سوره۲۵، آیه۲۸.    



قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، برگرفته از مقاله "فلان"، ج۵، ص۲۰۴.    






جعبه ابزار