اصل قاطعیت ، در فقه سیاسی بیانگر صفتی برآمده از ایمان و اخلاص است که در رهبر اسلامی به صورت التزام استوار به رضای الهی و استقلال در تصمیمگیری تبلور مییابد. در این چارچوب، تنها خوف معتبر، خشوع الهی است که منشأ مسئولیتپذیری و پویایی سیاسی دانسته میشود. سستی، تردید یا تسلیم در برابر دشمنان، نشانه گسست از مبانی ایمانی و انحراف از اصول توحیدی تلقی میگردد.
رهبر اسلامى به دليل داشتن ايمان و اخلاص در حد عالى از قاطعيتى برخوردار است كه در عمل فقط رضا و فرمان خدا را در نظر مىگيرد. ایشان از هيچ نيرو و عاملى هراس به دل راه نمىدهد و تنها يك نوع ترس در وجود رهبرى اسلامى وجود دارد و آن هم خشوع در برابر خداست كه بازدارنده از حركت و پويايى نيست، بلكه بزرگترين عامل احساس مسئوليت پويايى و سرعت در رشد و تعالى است: (فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللّهِ.)
جدا شدن رهبرى از قاطعيت و دچار عفريت شک و ترديد و ترس گرديدن و در برابر دشمنان سست شدن و موضع سستى يا تسليم يا گرايش پذيرفتن به معنى از دستدادن ايمان و اخلاص و گرفتار شدن در دام شرك و کفر است.
