بتل
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
بتل (به فتح باء) یکی از مفردات
نهج البلاغه، به معنای قطع و بریدن می‌باشد که
حضرت علی (علیه‌السلام) در بیان مقام
زهد و
تقوا از این واژه استفاده نموده است.
بتل (به فتح باء) به معنای قطع و بریدن می‌باشد. لذا
متبتّل کسی است که خود را به عبادت
خدا قطع و منحصر کرده است.
امام (علیه‌السلام) در مقام زهد فرموده است: «فو اللّه لو حننتم حنین الولّه العجال ... و جارتم جؤار متبّتل الرهبان ... لکان قلیلا فیما ارجو لکم من ثوابه و اخاف علیکم من عقابه؛
بخدا قسم اگر
ناله کردید مانند
شتر والهی که بچه‌اش را از دست داده و اگر زاری کردید مانند
راهبانی که منقطع به
عبادت خدا هستند، این کم است در مقابل
ثوابی که به شما امیدوارم یا از
عذابی که برای شما می‌ترسم.»
(واله و والهه)، به کسی که فرزند خود را از دست داده است، گفته می‌شود.
(عجال)، شتر بچّه مرده است.
این کلمه نیز تنها یک‌بار در کلام امام (علیه‌السلام) به کار رفته است.
قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، برگرفته از مقاله «بتل»، ص۱۰۸-۱۰۹.
