سنت امضایی
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
سنت امضایی در برابر سنت تأسیسی قرار دارد و به تأیید
عرف، آداب و رفتارهای مردم از سوی
معصوم (علیهالسلام) اطلاق میشود.
این سنت بخش مهمی از مبانی
احکام امضایی در
فقه و
حقوق اسلامی را تشکیل میدهد.
تأیید اعمال و گفتار افراد از طریق سکوت یا عدم نهی معصوم نیز از مصادیق آن است.
سنت امضایی زمانی معتبر است که امکان ردع از سوی معصوم وجود داشته و
تقیه یا بیاثری نهی در میان نباشد.
از طریق سنت امضایی میتوان به
احکام ناگفته
اسلام در حوزه عرف و رفتار اجتماعی دست یافت.
سنت امضايى در برابر سنت تأسيس قرار مىگيرد و منظور از سنت امضايى تأييد عرف و آداب و رسوم مردم عصر معصوم (علیهالسلام) است.
بيشترين بخش سنت امضايى را مىتوان در حوزه عرف بازشناسى كرد كه خود مبناى احكام امضايى در فقه و حقوق اسلامى است.
بخش ديگر سنت امضايى مربوط به اعمال اشخاصى است كه با سكوت و عدم رد و نهى از جانب شارع تأييد مىشود.
سنت امضايى اغلب در مواردى به كار مىآيد كه دسترسى به سنت گفتارى و عملى در ميان نباشد و به اين ترتيب مىتوان به انبوهى از احكام ناگفته اسلام دست يافت.
در استناد به سنت امضايى بايد امكان ردع و منع از طرف معصوم (علیهالسلام) وجود داشته باشد و احتمال تقيه يا بىتأثير بودن
نهی و
ارشاد در ميان نباشد.
سنت امضايى را مىتوان به امضاى گفتارى كه در حضور معصوم (علیهالسلام) گفته مىشود و معصوم (علیهالسلام) آن را نهى نمىكند، توسعه داد.
•
زنجانی، عباسعلی، فقه سیاسی، ج۲، ص۱۴۶-۱۴۷.
