مراتب و طبقات دینی دروز
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
مراتب و طبقات دينى دروز، دارای طبقات دینی
داعی (فاتح) و مأذون (
نقیب) است.
معرفت
ذات و صفات
خداوند در هفت رکن جای میگیرد، از جمله محبت
اهل طریقت،
تبرّی از بنیانگذار
مذهب و
تسلیم بیقیدوشرط در برابر ارادهٔ
الحاکم بامرالله است.
جامعهٔ دروزی بزرگان را عقّال و عوام را
جهّال مینامد و تنها عقال در جلسات
خلوت شرکت میکنند.
دُروزیه فرقهای است که نام آن از دَرزی به معنای خیاط، برگرفته از مؤسس آن محمد بن اسماعیل نشتکین (ایرانی الاصل) گرفته شده است.
او که ابتدا از
باطنیان اسماعیلی بود، در سال (
۴۰۸ ه.ق) به مصر رفت و با
حمزة بن علی زوزنی، از مقربان الحاکم بامرالله خلیفه فاطمی، آشنا شد و مذهبی به نام
مذهب توحید پدید آورد.
درزی نخستین کسی بود که به الوهیت الحاکم بامرالله قائل شد و مدعی حلول «عقل کل» در
پیامبران و سپس خلفای فاطمی بود.
او نوشیدن شراب و
ازدواج با
محارم را روا دانست و به
تناسخ ارواح معتقد بود.
بههمین سبب مردم
مصر بر او شوریدند و او به
شام مهاجرت کرد و سرانجام بهدست غلامان ترک کشته شد.
گفته میشود مرگ او به تحریک رقیبش حمزة بن علی بوده است.
دروزیه، حاکم بامرالله (خلیفۀ ششم فاطمی) را تجسّد خداوند میدانند و اطاعت بیچونوچرا از او را واجب میشمارند.
مقدّسات آنان پنج چیز است:
عقل کل،
نفس کلیه،
کلمه،
جناح الایمن و
جناح الایسر که بهترتیب به حمزه بن علی،
اسماعیل تمیمی،
محمد بن وهب،
سلامة سامری و
بهاءالدین سموقی نسبت داده میشوند.
آنان به حلول خدا در انسان، انکار وفات حاکم باور دارند و به تناسخ معتقدند.
مراتب و طبقات دينى دروز
۱- داعى كه به او فاتح هم مىگويند؛
۲- مأذون يا نقيب يا مكاسر و او كسى است كه باب مريد را مىگشايد. (مكاسر، همان شبهاى مىباشد كه در شب تاريك ظاهر مىگردد.)
معرفت «ذات» خداوند و «صفات و تجليات» او در هفت ركن جاى مىگيرد:
۱- حبّ الحق (دوست داشتن مؤمنان طريقت خودشان)؛
۲- تبرّى از عقايد درزى كه بنيانگذار مذهب ايشان بود و او را شيطان خوانند؛
۳- اعتراف بوجود مبدأ «لاهوت» به «ناسوت» در هر زمان؛
۴- خشنودى و تسليم به افعال ربنا (الحاكم بامر اللّه)؛
۵- خضوع كامل در برابر او؛
۶- تسليم بدون قيد و شرط در مقابل ارادۀ ربنا؛
۷- انجام اين قواعد بر هر مرد و زن دروزى واجب مىباشد.
جامعۀ دروز خود را در بين
مسلمانان از مسلمين و در بين نصارى از نصارى مىشمارند.
اماكن معينى براى عبادت ندارند.
بزرگان خود را «عقّال» و عوام را «جهّال» نامند و تنها عقال حق دارند كه در جلسات دينى شركت كنند و اين جلسات در شب
جمعه منعقد مىشود و از آن به كلمۀ «خلوت» تعبير مىنمايند.
رسم چند زنى در بين ايشان رايج است و گاهى با خواهر خود نيز ازدواج كنند.
اكنون طوايف دروز در
لبنان و ما وراى لبنان و
دمشق و جبل حوران زندگى مىكنند.
•
مشکور، محمدجواد؛ مدیرشانه چی، کاظم، فرهنگ فرق اسلامی، ج۱، ص۱۹۴.
