اتیان

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



اتیان در لغت به معنای آمدن است.


معنای اصطلاحی اتیان

[ویرایش]

جماع، وطی، آرمیدن با زن، و به این معنی به طریق کنایه در کتب فقه مستعمل
[۱] لغت نامه دهخدا.
است.

معانی مستعمل واژه اتیان در قرآن

[ویرایش]

در قرآن مجید فعل «أتی» در معنای وطی استعمال شده است، مانند: «و یسألونک عن المحیض قل هو اذی... فاتوهن من حیث امرکم الله».
مرحوم طبرسی در مجمع البیان می‌نویسد: «فأتوهن: فجامعوهن و هو اباحة».
[۳] مجمع البیان چاپ بیروت ۱۳۸۰ هـ. ج۲، ص۲۱۳.

و در کتاب تاج العروس چنین افاده می‌کند: «و یکنی بالاتیان عن الوطء» و منه قوله تعالی: «أتأتون الذکران».
[۴] تاج العروس چاپ بیروت ۱۳۸۶ هـ. ق ج۱۰، ص۹.
و «هو من احسن الکنایات».
و در کتاب المصباح المنیر.
[۶] المصباح المنیر، ص۴.
این مدعا را تأیید می‌کند بدین تعبیر: "اتی الرجل زوجته اتیانا کنایة عن الاجماع...".

پانویس

[ویرایش]
 
۱. لغت نامه دهخدا.
۲. بقره/سوره۲، آیه۲۲۲.    
۳. مجمع البیان چاپ بیروت ۱۳۸۰ هـ. ج۲، ص۲۱۳.
۴. تاج العروس چاپ بیروت ۱۳۸۶ هـ. ق ج۱۰، ص۹.
۵. شعراء/سوره۲۶، آیه۱۶۵.    
۶. المصباح المنیر، ص۴.


منبع

[ویرایش]

تونه‌ای، مجتبی، فرهنگ‌نامه حج، ص۳۲.




جعبه ابزار